U 448 Typ VIIC
|
|
Stocznia:
|
F. Schichau GmbH, Danzig
|
|
Numer
zamówienia:
|
1508
|
|
Zamówienie:
|
06.08.1940
|
|
Położenie
stępki:
|
01.07.1941
|
|
Wodowanie:
|
23.05.1942
|
|
Wcielenie
do służby:
|
01.08.1942
|
|
Numer
pocztowy:
|
M 19 297
|
|
Przebieg
służby:
|
|
01.08.1942 – 31.01.1943
|
8 Flotylla U-bootów, Danzig
(szkolenie załogi)
|
|
01.02.1943 – 14.04.1944
|
7 Flotylla U-bootów, St. Nazaire
(służba frontowa).
|
|
14.04.1944
|
Zatopiony na wodach Północnego
Atlantyku na północny – wschód od Azorów (pozycja 46.22N, 19.35W) bombami
głębinowymi zrzuconymi przez kanadyjską fregatę HMCS Swansea i brytyjski
eskortowiec HMS Pelican.
|
|
Dowódcy:
|
|
01.08.1942 – 14.04.1944
|
OL Helmut Dauter
|
|
Liczba
patroli:
|
4
|
|
Zatopione/uszkodzone
statki handlowe:
|
0
|
0
|
|
Zatopione/uszkodzone
okręty wojenne:
|
0
|
0
|
|
Zestrzelone/uszkodzone
samoloty:
|
1
|
0
|
|
14.10.1943 – Sunderland nr burtowy JM712,
należący do 422 Sqn RCAF.
|
|
Okres
służby U 448 przed rozpoczęciem wykonywania patroli bojowych:
|
|
02.08. – 30.08.1944
|
Danzig – próby okrętu w ramach
UAG I.
|
|
31.08. – 03.09.1942
|
Gotenhafen – próby broni
torpedowej w ramach TEK.
|
|
04.09. – 05.09.1942
|
Danzig – c.d. prób w ramach UAG
I.
|
|
07.09. – 09.09.1942
|
Rønne/Bornholm – próby hydrofonów
w ramach UAG-Schall.
|
|
10.09. – 12.09.1942
|
Kiel – demagnetyzacja okrętu i
dewiacja kompasów.
|
|
15.09. – 06.10.1942
|
Hela – szkolenie w morzu w ramach
Agru-Front.
|
|
07.10. – 27.10.1942
|
Pillau – szkolenie w strzelaniu
torpedami w ramach 26 Flotylli U-bootów.
|
|
28.10. – 01.11.1942
|
Danzig – drobne prace
wyposażeniowe realizowane przez stocznię Holm.
|
|
02.11. – 11.11.1942
|
Gotenhafen – ćwiczenia taktyczne
w ramach 27 Flotylli U-bootów
|
|
11.11.1942
|
niegroźna kolizja z U 634.
|
|
12.11. – 06.01.1943
|
Danzig – przegląd okrętu oraz
prace konserwacyjne realizowane przez stocznię Holm.
|
|
07.01. – 10.01.1943
|
Danzig – szkolenie w bazie z
powodu silnego zamglenia utrudniającego nawigowanie.
|
|
13.01. – 14.01.1943
|
Rønne/Bornholm – próby hydrofonów
w ramach UAG-Schall.
|
|
15.01. – 26.01.1943
|
Kiel – doposażenie okrętu oraz
przystosowanie go do odpalania torped FAT realizowane przez stocznię
Kriegsmarinewerft
|
|
27.01. – 29.01.1943
|
Kiel – przygotowywanie okrętu do
wyjścia na pierwszy patrol.
|
|
|
|
|
|
|
Patrol 1
(30.01.1943 – 25.03.1943
30.01. U 448 pod
dowództwem Helmuta Dautera wraz z U 529 o godzinie 08:10 opuścił Kiel, by
zgodnie z rozkazem w ramach transferu do 7 Flotylli U-bootów z bazą w St.
Nazaire przeprowadzić ofensywny patrol na wodach Północnego Atlantyku. Pomiędzy
godziną 11:55 a 12:45 stojąc we mgle na rucie nr 15 oba okręty oczekiwały na
przybycie eskorty. Następnego dnia o 12:25 w kwadracie AO 4493 doszło do
wymiany składu eskorty. Pierwszego lutego o godzinie 15:05 zawinięto do bazy w
Kristiansand, gdzie jeszcze tego samego dnia U 448 pobrał 7 ton paliwa. Po
przenocowaniu, już następnego dnia, ponownie wraz z U 529 o godzinie 07:20
opuszczono Kristiansand, kierując się w dalszą drogę. O 08:50 doszło do
spotkania z eskortą, która towarzyszyła następnie obu okrętom do godziny 17:05,
kiedy to po osiągnięciu kwadratu AN 3195 nastąpiło z nią pożegnanie. Od tego
też momentu każdy z U-bootów rozpoczął indywidualny marsz w stronę wyznaczonego
mu sektora. Tego samego dnia pomiędzy 18:42 a 20:35 (kwadrat marynarki AN 3190)
w związku z wykryciem pracującego w pobliżu radaru aż pięciokrotnie musiano
wykonywać alarmowe zanurzenie (jak zapisał w KTB okrętu dowódca nie wszystkie
kontakty były samolotami, jeden jak przypuszczał pochodził z zainstalowanego na
wybrzeżu Norwegii niemieckiego radaru). Trzeciego lutego o 08:15 (kwadrat
marynarki AN 3145) po dostrzeżeniu nadlatującego samolotu zidentyfikowanego
jako Hampden wykonano alarmowe zanurzenie, pozostając następnie pod wodą przez zaledwie
osiem minut. Tego samego też dnia, pomiędzy godziną 17:50 a 20:00 w kwadracie
AN 2397 przeprowadzono próbne głębokie zanurzenie, schodząc na głębokość A+40
(120 metrów). W trakcie jego trwania wykryto nieszczelność górnego włazu
inspekcyjnego studzienki przedniego peryskopu. W związku z nią Helmut Dauter,
którego okręt znajdował się w tej chwili na wysokości bazy w Bergen, postanowił
się do niej skierować, aby tam korzystając z miejscowych specjalistów usunąć
wykrytą nieszczelność. Następnego dnia o 10:13 minięto wysepkę Hellisøy a
niecałe dwie godziny później (12:07) spotkano się z eskortą, w towarzystwie
której o godzinie 15:07 osiągnięto Bergen. Po wymienieniu uszczelnienia
studzienki peryskopu, 5 lutego na wodach pobliskiego fiordu przeprowadzono
zakończone pomyślnie próbne zanurzenie na głębokość A+40 (120 metrów). Pomimo
potwierdzenia gotowości okrętu do wyjścia na patrol ze względu na brak
możliwości sformowania w tym momencie eskorty jego wyjście zostało przesunięte
na piątek (06.02.). Następnego dnia w towarzystwie eskorty o 15:30 opuszczono
Bergen, kierując się w stronę kwadratu AN 2482. Po jego osiągnięciu, co miało
miejsce o godzinie 17:10 pożegnano się tam z nią, po czym już samotnie
skierowano się w stronę otwartych wód Północnego Atlantyku. Dziewiątego lutego
o 17:05 (kwadrat marynarki AF 4468) wymieniono się namiarami pozycyjnym z
przebywającym w pobliżu U 405. Sześć dni później 15 lutego o godzinie 09:10
osiągnięto przypadającą na kwadrat AK 3466 nakazaną pozycję, przystępując
następnie do jej przemierzania w poszukiwaniu wroga. Tego samego dnia o 21:18
na pokładzie U 448 odebrano pochodzącą z BdU depeszę o następującej treści:
„U 759, U 405, U
448, U 638, U 359, U 135, U 608, U 376, U 566 i U 659 utworzyć grupę Neptun.
Okręty dnia 18 lutego, godzina 08:00 w następującej kolejności przebywają w linii
dozoru od AD 8718 do AK 3497, kurs 235˚, około 100 mil morskich.”.
Głównym celem w/w
grupy był eskortowany przez okręty Grupy Eskortowej C3, składający się z 43
statków konwój HX.226. Ze względu jednak na przechwycenie i odszyfrowanie przez
aliantów depesz Enigmy jego trasa została zmieniona tak, że żaden z okrętów
grupy Neptun nie nawiązał z nim kontaktu. Wracając do okrętu Dautera to 18
lutego o 08:00 rozpoczął on patrolowanie swojego obszaru, który przypadał na
kwadrat AD 8788. Panująca w tym dniu cisza na oceanie umożliwiła usunięcie
powstałych w ostatnich dniach na górnym pokładzie i pomoście uszkodzeń.
Następnego dnia o 17:00 (kwadrat marynarki AK 2353) po raz pierwszy od dwóch
tygodni udało się uchwycić namiar potrzebny do ustalenia aktualnej pozycji i
porównania jej z pozycją dotychczas zliczaną, co z kolei pozwoliło wykryć błąd w
obliczeniach, wynoszący 50 mil morskich. Dwudziestego lutego na pokładzie U 448
odebrano dwie pochodzące z dowództwa depesze o następujących treściach:
- 09:27 – „Grupy
Neptun, Ritter i Knappen wbrew dotychczasowym rozkazom z powodu warunków
pogodowych pozostać na pozycjach.”,
- 19:17 – „Grupa
Neptun od 22:00 kurs 260˚, prędkość 3 węzły.”.
W tym okresie głównym
przeciwnikiem był osłaniany przez Grupę Eskortową B7, składający się z 56
statków konwój SC.120. Dwudziestego czwartego lutego poszukujący wroga okręt
Dautera o godzinie 16:16 (kwadrat marynarki AK 1533) został zmuszony do wykonania
alarmowego zanurzenia oraz półgodzinnego pobytu pod wodą przez nieprzyjacielską
łódź latającą zidentyfikowaną jako Sunderland. Od 27 lutego prowadzono
bezskuteczną operację przeciwko, wykrytemu przez U 759 kolejnemu konwojowi,
którym był osłaniany przez Grupę Eskortową B6, składający się z 62 statków
HX.227. Następnego dnia na poszukującym wroga U 448 odebrano następną depeszę z
BdU o następującej treści:
„Dauter, Förster,
Bernbeck, Lohmann i Fraatz dołączyć do grupy Wildfang. Od 3 marca przebywać w
linii dozoru od AJ 4686 do 1912.”.
Głównym celem tego
zgrupowania miały być wszystkie idące północną rutą konwoje. Tuż po północy
drugiego marca na przebywającym aktualnie w kwadracie AK 1542 okręcie Dautera
odebrano pochodzący z U 608 meldunek o kontakcie z wrogiem, w stronę którego
pozycji niezwłocznie się skierowano. Meldowanym nieprzyjacielem był osłaniany
przez Grupę Eskortową B5, składający się z 52 statków konwój ON.168. O 15:00
osiągnięto pozycję (kwadrat marynarki AJ 3244), gdzie spodziewano się zastać
wrogi konwój, którego jednak nie odnaleziono. Następnego dnia w związku z
brakiem kontaktu z wrogiem o 23:00 (kwadrat marynarki AJ 2837) Helmut Dauter
zakończył jego poszukiwania. Trzy dni później 6 marca o godzinie 13:05 na
przebywającym aktualnie w kwadracie AJ 6296 U 448 odebrano pochodzący z U 405
meldunek o kontakcie z wrogiem w AK 4449, w stronę którego pozycji niezwłocznie
się on skierował (marsz ten utrudniony był przez padający śnieg ograniczający
widoczność). Meldowanym tym razem nieprzyjacielem był osłaniany przez Grupę Eskortową
A3, składający się z 59 statków konwój SC.121. O 20:37 w kwadracie AK 7274
poszukujący wroga okręt Dautera wykonał alarmowe zanurzenie chowając się pod
wodę przed znajdującym się na kursie 0˚ nieprzyjacielskim niszczycielem. O
22:06 w związku z kiepską widocznością (opady śniegu) utrudniającą prowadzenie
obserwacji przez peryskop Helmut Dauter zarządził wynurzenie. Siódmego marca o
01:15 i 05:41 na poszukującym wroga U 448 odebrano dwa pochodzące z U 560 i U
230 meldunki o kontakcie z nim. O 15:23 znajdujący się w kwadracie AK 0115
okręt Dautera ponownie wykonał alarmowe zanurzenie chowając się pod wodę przed
znajdującą się na kursie 0˚ nieprzyjacielską korwetą. Pomimo trwającego niemal
półtorej godziny pobytu pod wodą nie uzyskano jednak jak się spodziewano
kontaktu z konwojem, w związku z czym Helmut Dauter zarządził wynurzenie a
następnie z powodu m.in. problemów z bakburtowym dieslem oraz niskim stanem
paliwa przerwanie jego dalszych poszukiwań. O 18:32 rozpoczęto marsz w kierunku
punktu spotkania z podwodnym zaopatrzeniowcem. Pięć dni później 12 marca o
godzinie 13:40 w kwadracie BD 2699 dostrzeżono sylwetkę podwodnego
zaopatrzeniowca, którym był U 119, z którym to następnie wymieniono się
sygnałami rozpoznawczymi. Jedenaście minut później na kursie 120˚ dostrzeżono
chmurę dymu, w kierunku której niezwłocznie się skierowano. O 16:21 (kwadrat
marynarki BD 3744) zidentyfikowano kontakt jako odległy o 13 mil morskich,
idący z prędkością ca. 15 węzłów samotny statek handlowy, z którym o 21:45
ostatecznie utracono kontakt. Trzynastego marca o 16:00 w kwadracie BD 3478
spotkano się z U 405, z którym to następnie wspólnie poszukiwano U 119. O 20:00
(kwadrat marynarki BD 2696) U 448 nawiązał kontakt wzrokowy z grupą czterech
U-bootów, w której znajdował się m.in. poszukiwany okręt zaopatrzeniowy. Ze
względu jednak na zapadające ciemności przy pomocy lamp sygnałowych ustalono,
że operacja uzupełniania zapasów rozpocznie się już następnego dnia. Po
nadejściu jednak dnia okazało się, że ponownie utracono kontakt z
zaopatrzeniowcem i pozostałymi jednostkami, które odnaleziono dopiero o 22:56
(kwadrat marynarki BD 3477). Ze względu jednak na wzburzone morze zarówno tego
jak i w dwóch kolejnych dniach operacja przekazywania zaopatrzenia nie była
możliwa do zrealizowania. Dopiero 17 marca pomiędzy 13:10 a 15:20 w kwadracie
BD 3725 U 448 pobrał z U 119 ca. 15 m3 paliwa, po czym kwadrans
później rozpoczął rejs powrotny do bazy. Dwudziestego marca o 15:02 (kwadrat
marynarki BD 6189) wykonano alarmowe zanurzenie uciekając pod wodę przed
nadlatującą łodzią latającą typu Sunderland, pozostając tam przez zaledwie
dwadzieścia dziewięć minut. Dwa dni później 22 marca po dostrzeżeniu o godzinie
00:55 (kwadrat marynarki BF 4582) zbliżającego się snopu reflektora lotniczego
wykonano alarmowe zanurzenie. Wkrótce potem w pobliżu okrętu wybuchły trzy
bomby głębinowe. Dziewiętnaście minut po mającym miejsce o 01:41 wynurzeniu
ponownie dostrzeżono snop reflektora ale pomimo to pozostano na powierzchni.
Już za dnia o 11:55 w kwadracie BF 4587 po dostrzeżeniu nadlatującego
czterosilnikowego samolotu Helmut Dauter zarządził alarmowe zanurzenie a
wkrótce potem w dalszej odległości od jego okrętu detonowały bomby głębinowe.
Dwudziestego piątego marca o 06:45 w kwadracie BF 6469 doszło do spotkania z
przerywaczem zagród minowych oraz dwoma dozorowcami, w eskorcie których
skierowano się w stronę bazy w St. Nazaire. Po osiągnięciu jej redy, co miało
miejsce o 12:15 przez trzy godziny stano na kotwicy, po czym o 15:45
ostatecznie zacumowano w prowadzącej do wewnętrznego portu śluzie. W trakcie
trwającego ponad dziewięć tygodni patrolu (65 dni) U 448 przepłynął 6.625,5
mili morskiej na i 313,4 mili morskiej pod powierzchnią.
Patrol 2
(17.04.1943 – 26.05.1943)
17.04. U 448 pod
dowództwem Helmuta Dautera o godzinie 16:00 odbił od kei bunkra U-bootów w St.
Nazaire, by następnie zgodnie z otrzymanymi rozkazami w ramach drugiego patrolu
zwalczać nieprzyjacielską żeglugę na wodach Północnego Atlantyku. O 18:05 na
zewnętrznej redzie spotkano się z U 454 oraz eskortą (złożoną z przerywacza
zagród minowych Spbr.175 oraz dwóch dozorowców V 623 i V 620), w towarzystwie
których skierowano się następnie w stronę punktu Pt.346. Po jego osiągnięciu,
co miało miejsce o 21:50 nastąpiło pożegnanie z dotychczasowymi towarzyszami
podróży, po czym U 448 już samotnie skierował się w stronę wyznaczonego mu
sektora. Następnego dnia o 03:30 w kwadracie BF 6754 minięto powracający do
bazy U 592. Trzy dni później 21 kwietnia o 23:10 na okręcie Dautera odebrano
pochodzącą z dowództwa depeszę o następującej treści:
„Nowy punkt
docelowy dla Dautera, Thätera, Clausena, Schamonga, Johannsena to AK 53.”.
Następnego dnia na pokładzie
U 448 odebrano kolejną depeszę z BdU o następującej treści:
„U 634, U 514, U
223, U 266, U 377, U 383, U 525, U 707, U 448, U 466, U 186 dnia 25 kwietnia,
godzina 08:00 jako grupa Amsel przebywać w linii rozpoznania od AK 2962 do AK
6799. Kurs 260˚, około 150 mil morskich.”.
Dwudziestego szóstego
kwietnia o godzinie 08:15 okręt Dautera osiągnął nakazaną pozycję w
zgrupowaniu, która w jego przypadku przypadała na kwadrat AK 6726. Tego samego
dnia w godzinach wieczornych o 19:21 odebrano następną depeszę z rozkazami o
następującej treści:
„Grupa Amsel z
okrętami U 634, U 223, U 266, U 377, U 383, U 525, U 709, U 466, U 454, U 359,
U 186, U 403 dnia 27 kwietnia godzina 08:00 przebywa w linii rozpoznania od AK
5553 do 9576, kurs 205˚.”.
W tym okresie głównym
celem zgrupowania miał być meldowany przez B-Dienst, składający się z 55
statków konwój SC.127, którego eskorta dodatkowo została wzmocniona przez
jednostki 4 Grupy Wsparcia. Oprócz w/w wzmocnienia konwój otrzymał też
polecenie zmiany trasy, dzięki czemu minął niebezpieczny rejon niezauważony
przez żaden z okrętów (U 377 co prawda 28 kwietnia uzyskał kontakt akustyczny
ale nie zdołał nawiązać kontaktu wzrokowego gdyż został skutecznie odpędzony
przez okręty 4 Grupy Wsparcia). Dwudziestego dziewiątego kwietnia na okrętach
zgrupowania Amsel i Specht odebrano kolejną depeszę z dowództwa o następującej
treści:
„Grupy Specht i
Amsel od 1 maja, godziny 08:00 oczekiwać jednego 9 węzłowego i jednego 8
węzłowego konwoju idącego kursem NO (…).”.
Zgodnie z w/w
rozkazem 1 maja o godzinie 10:40 obsadzono przypadającą na kwadrat BC 6558
wyznaczoną pozycję, przystępując niezwłocznie do jej przemierzania w poszukiwaniu
wroga. Dwa dni później 3 maja w związku z brakiem jakiegokolwiek kontaktu o
16:57 na okręcie Dautera odebrano kolejne rozkazy z BdU o następującej treści:
„Podgrupy Amsel I
– IV z oszczędną prędkością marszową obsadzić nowe linie dozoru: Amsel I: U
638, U 621, U 402, U 574, U 504 od AJ 7944 do 8838; Amsel II: U 634, U 223, U
266, U 377, U 383 od AJ 976 do BC 3247; Amsel III: U 709, U 569, U 525, U 468,
U 448 od BC 3765 do 6541: Amsel IV: U 466, U 454, U 359, U 186, U 403 od BC
6949 do 9646.”.
Głównym celem dla w/w
podgrup był konwój ONS.5, którego poszukiwania były jednak mocno utrudnione
przez fatalne warunki pogodowe. Następnego dnia o 08:45 U 448 obsadził
przypadającą na kwadrat BC 6541 wyznaczoną mu pozycję, rozpoczynając następnie
marsz kursem 87˚. Siódmego maja o godzinie 12:35 po raz kolejny odebrano
pochodzącą z BdU depeszę z rozkazami o następującej treści:
„Okręty Amsel,
podgrupy III i IV utworzyć grupę Rhein.”.
Głównym celem dla nowoutworzonej
grupy był meldowany przez B-Dienst, osłaniany przez grupę eskortową C2,
składający się z 46 statków konwój HX.237. Dwa dni później 9 maja o 21:00 w
kwadracie CD 3697 doszło do spotkania z U 186. Wkrótce potem na kursie NW
dostrzeżono dwie trzymasztowe jednostki, które według przypuszczeń dowódcy
mogły należeć do neutralnej Portugalii. Jeszcze tego samego dnia o 23:40
(kwadrat marynarki CE 1419) z pomostu U 448 dostrzeżono idący kursem zachodnim
kolejny U-boot, którym był także należący do grupy Rhein U 709. Dziesiątego
maja o godzinie 18:30 na przebywającym aktualnie w kwadracie CE 1315 U 448
odebrano pochodzący z U 403 meldunek o kontakcie w CE 2425 z trzema tankowcami,
w kierunku których niezwłocznie się skierowano. Niecałą godzinę później o 19:21
odebrano pochodzącą z BdU depeszę o następującej treści:
„Grupa Rhein nie
operować przeciwko konwojowi Clausena (U 403).”.
Zgodnie z w/w
rozkazem Helmut Dauter zaniechał dalszego marszu w stronę nieprzyjaciela, po
czym nakazał obrać kurs prowadzący na poprzednią pozycję. Jeszcze tego samego
dnia U 448 otrzymał z dowództwa polecenie dołączenia do składającej się z 13
okrętów zgrupowania Elbe II, którego głównym celem w tym okresie był meldowany
przez B-Dienst, osłaniany przez Grupę Eskortową B2 wzmocnioną dodatkowo przez 5
Grupę Wsparcia, składający się z 26 statków konwój SC.129. Jedenastego maja
zgodnie z rozkazami o godzinie 07:15 obsadzono przypadającą na kwadrat CE 1246
wyznaczoną pozycję w zgrupowaniu. Ponad jedenaście godzin później o 18:33 na pokładzie
U 448 odebrano pochodzący z U 504 meldunek o dostrzeżeniu w CE 1543
nieprzyjacielskiego konwoju, w stronę którego pozycji niezwłocznie się
skierowano. O 23:16 na poszukującym wroga okręcie Dautera odebrano kolejny
meldunek o kontakcie, tym razem jednak pochodzący z U 359, który w kwadracie CE
1877 dostrzegł nieprzyjaciela. Pomimo bliskiej odległości dzielącej U 448 od
podanej pozycji nie udało mu się jednak odnaleźć konwoju. Następnego dnia wciąż
poszukując wroga o 13:30 w kwadracie CE 1386 dostrzeżono przebywający w pobliżu
U 525 oraz kolejny niezidentyfikowany U-boot. O 16:14 (kwadrat marynarki CE
2116) z pomostu okrętu Dautera, na horyzoncie dostrzeżono chmurę dymu, w
kierunku której niezwłocznie się skierowano. O 17:45 w pobliżu dostrzeżono dwa
U-booty także idące w tę samą stronę. Dwadzieścia sześć minut później
zmierzający w stronę nieprzyjaciela U 448 został wykryty a następnie zmuszony
do wykonania alarmowego zanurzenia przez wchodzący w skład eskorty konwoju
niszczyciel, który po uzyskaniu silnego kontaktu sonarowego o 18:30 przystąpił
do wykonywania ataków z wykorzystaniem bomb głębinowych (powstałe na ich skutek
uszkodzenia zostały jednak szybko usunięte przez załogę). Po odpłynięciu
prześladowcy i mającym miejsce o 22:30 (kwadrat marynarki CE 2122) wynurzeniu
podjęto pościg za konwojem, którego nie udało się już jednak ponownie
zlokalizować. Trzynastego maja o 15:00 w kwadracie BD 9413 z pomostu U 448
dostrzeżono idący kursem O dowodzony przez Wenzela bliźniaczy U 232. Następnego
dnia o godzinie 14:50 (kwadrat marynarki BD 6645) przebywający na pomoście
wachtowi zameldowali o dostrzeżeniu dwóch unoszących się na wodzie ciał
ubranych w mundury charakterystyczne dla załóg U-bootów oraz mających założone
aparaty ratunkowe. Jedno z ciał dzięki odnalezieniu notesu oraz naszywce z
nazwiskiem zidentyfikowano jako należące do MtrGfr Scharmanna. Poza tym dzięki
przymocowanej do czapki jednego z nich odznace z emblematem okrętu
zidentyfikowano ich jednostkę jako U 456, który 12 maja został ciężko
uszkodzony torpedą akustyczną NO-84 Fido zrzuconą przez bombowiec B-24
Liberator a następnie jeszcze tego samego dnia w trakcie ucieczki przez
niszczycielem HMS Opportune na skutek prawdopodobnie wypadku w trakcie
zanurzania poszedł na dno. Na polecenie dowódcy oba ciała wyłowiono z wody, a
miejsce gdzie to się stało Helmut Dauter uznał, za prawdopodobną pozycję
zatonięcia U 456. O 15:42 na polecenie dowódcy rozpoczęto marsz w stronę punktu
spotkania z podwodnym zaopatrzeniowcem, którym w tym okresie był U 459.
Piętnastego maja o 10:30 w kwadracie BD 9175 spotkano się U 709, z którym to
wspólnie rozpoczęto oczekiwanie na przybycie podwodnego tankowca. W godzinach
wieczornych o 19:50 (kwadrat marynarki BD 9171) nawiązano kontakt wzrokowy z U
569 oraz poszukiwanym U 459. Z tego ostatniego w dwóch turach: jednej pomiędzy
21:20 a 00:50 i drugiej pomiędzy 10:15 a 13:55 (już za dnia 16 maja) pobrano 70
m3 paliwa, 3 m3 oleju silnikowego, 2 tony prowiantu oraz
nowy odbiornik szerokopasmowy. W trakcie trwania ww. operacji doszło do wypadku
z udziałem głównego mechanika okrętu Oblt.(Ing) Ehingera, który odniósł
obrażenia lewej dłoni, w wyniku których zaokrętowany na U 459 lekarz musiał mu amputować
mały palec (pomimo tego zdarzenia pozostał on jednak w służbie). Poza tym przez
cały czas próbowano też rozwiązać problem ze szwankującym nadajnikiem, którego
przyczyna niesprawności pozostawała nieznana. Dzięki pomocy oddelegowanego z U
459 III WO oraz Funk Maata udało się przywrócić tenże nadajnik do sprawności.
Siedemnastego maja o 15:20 (kwadrat marynarki BD 9412) nastąpiło pożegnanie z U
459 ale niespełna półtorej godziny później z powodu ponownej usterki nadajnika
Helmut Dauter nakazał powrócić w jego pobliże. Po spotkaniu ponownie
rozmontowano nadajnik nie znajdując jednak przyczyny jego zawodności. W trakcie
trwania tych prac Helmut Dauter poprosił dowódcę przebywającego w punkcie
uzupełniania, wracającego do bazy U 466 aby ten przekazał mu swój odbiornik
krótkofalowy, co jednak okazało się niemożliwe do spełnienia, gdyż ten był
zepsuty. W związku z tymi problemami Helmut Dauter podjął decyzję o powrocie do
bazy o czym też niezwłocznie powiadomił dowództwo, które nakazało mu przekazać
nadwyżkę posiadanego paliwa na inne U-booty. Zgodnie z tym poleceniem jeszcze
tego samego dnia na U 569 o godzinie 21:30 (kwadrat marynarki BD 8399)
przekazano 10 m3 paliwa a 18 maja o 08:30 (kwadrat marynarki BD
5993) na U 650 30 m3 paliwa. Po wykonaniu zleconego zadania o 13:20
U 448 rozpoczął marsz powrotny do bazy. Dwudziestego drugiego maja o 10:35
(kwadrat marynarki BF 7552), po dostrzeżeniu nadlatującego samolotu
zidentyfikowanego jako typ Boeing wykonano alarmowe zanurzenie, pozostając pod
wodą do 11:08. Dwanaście minut po wynurzeniu ponownie musiano uciekać pod wodę
przed nadlatującym samolotem, który w wykonanym następnie ataku w ślad za
okrętem zrzucił na szczęście niecelną serię pięciu bomb głębinowych. O 15:05 idący
od ponad pięćdziesięciu minut z powrotem na powierzchni U 448 ponownie musiał
uciekać pod wodę przed nadlatującym samolotem, tym razem zidentyfikowanym jako
łódź latająca typu Sunderland. Trzy dni później 25 maja o 12:56 osiągnięto
punkt Pt.346, rozpoczynając tam oczekiwanie na przybycie eskorty, które trwało aż
do godziny 15:00 następnego dnia, kiedy to w jej towarzystwie rozpoczęto marsz
w stronę bazy. O 19:45 osiągnięto prowadzącą do St. Nazaire śluzę, kończąc
trwający prawie sześć tygodni patrol (39 dni), w trakcie którego przepłynięto
6.256,8 mili morskiej na i 308,6 mili morskiej pod powierzchnią.
21.07.1943 U 448 pod dowództwem Helmuta
Dautera wraz z U 614 opuścił St. Nazaire kierując się w stronę punktu Pt.346.
Po jego osiągnięciu na U 614 wystąpiły problemy z silnikami, które zmusiły go
do powrotu do bazy wraz z U 448, gdzie obie jednostki przybyły jeszcze tego
samego dnia.
25.07.1943 U 448 pod dowództwem Helmuta
Dautera wraz z U 614 ponownie opuścił St. Nazaire kierując się w stronę punktu Pt.346.
Następnego dnia w kwadracie BF 6779 przeprowadzono próbne zanurzenie, w trakcie
którego doszło do silnego przecieku z zewnętrznego zaworu wylotowego szybu
wentylacyjnego, co z kolei wymusiło na dowódcy podjęcie decyzji o powrocie do
bazy, gdzie przybyto 27 lipca.
01.08.1943 U 448 pod dowództwem Helmuta
Dautera wraz z U 437 o godzinie 16:50 po raz trzeci opuścił St. Nazaire,
kierując się w stronę punktu Pt.346. Następnego dnia w kwadracie BF 6779
przeprowadzono próbne zanurzenie, w trakcie którego tym razem wykryto
nieszczelność zaworu dennego zbiornika balastowego, która wymusiła na Helmucie
Dauterze ponownie podjęcie decyzji o powrocie do bazy, gdzie jego okręt przybył
3 sierpnia o godzinie 10:10.
04.08. –
02.09.1943 – remont
oraz modernizacja okrętu polegająca na przebudowie jego pomostu do standardu
Turm IV.
Patrol 3
(06.09.1943 – 03.11.1943)
06.09. U 448 pod
dowództwem Helmuta Dautera wraz z U 666 o godzinie 20:20 opuścił prowadzącą
do/z St. Nazaire śluzę, by następnie w trakcie swojego trzeciego patrolu,
zgodnie z rozkazami dowództwa zwalczać nieprzyjacielską żeglugę na wodach Północnego
Atlantyku. Dziesięć minut później na zewnętrznej redzie obie jednostki spotkały
się z eskortą, w towarzystwie której skierowały się następnie w stronę kwadratu
BF 6779. Następnego dnia po dotarciu na w/w pozycję, o godzinie 07:20 U 448
rozpoczął próbne zanurzenie oraz trymowanie okrętu, które wykazało, że jest on
przeciążony. Po wynurzeniu i wypompowaniu 1.5 t z jednego ze zbiorników o 09:35
wykonano drugie zanurzenie, które tym razem zakończyło się pomyślnie, prowadząc
do wytrymowania okrętu. O 10:14 nastąpiło pożegnanie z eskortą, po czym już
samotnie rozpoczęto marsz w stronę nakazanego sektora. Dziesiątego września
poważnemu uszkodzeniu uległ detektor Hagenuk, którego pomimo podjętych prób nie
udało się naprawić. W związku z tym defektem o 03:10 Helmut Dauter podjął
decyzję o przerwaniu patrolu i powrocie do bazy. Dwa dni później 12 września o
18:15 U 448 przybył do St. Nazaire, gdzie niemal z marszu trafił do miejscowej
stoczni. Po zakończeniu napraw 14 września wraz z U 223, U 667 i U 267 o
godzinie 17:55 ponownie opuszczono bazę, by kontynuować dalej przerwany patrol.
Na zewnętrznej redzie w/w jednostki spotkały się z przerywaczem zagród
minowych, w eskorcie którego skierowały się w stronę punktu Pt.438. Po jego
osiągnięciu, co miało miejsce o 22:45 przerywacz zawrócił do bazy, zaś kwadrans
później pieczę nad U-bootami objął zespól zewnętrznej eskorty, który zgodnie z
rozkazem miał im towarzyszyć do kwadratu BF 6778. Po osiągnięciu w/w pozycji ,już
następnego dnia pomiędzy godziną 07:25 a 08:10 pomyślnie przeprowadzono próbne
zanurzenie oraz trymowanie okrętu, po czym po pożegnaniu się z eskortą
rozpoczęto indywidualny marsz w stronę wyznaczonego sektora. Dwudziestego
pierwszego września o 10:50 (kwadrat marynarki BE 8415) na przebywającym w
zanurzeniu U 448 uzyskano kontakt akustyczny z szybko zbliżającymi się
jednostkami, którymi po wynurzeniu na peryskopową i przeprowadzonej przez
peryskop obserwacji okazały się być portugalskie szkunery gaflowe, których
liczbę Helmut Dauter określił na 5 do 6 jednostek. Następnego dnia o 17:45
(kwadrat marynarki BE 8119) po raz pierwszy od wyjścia z bazy udało się
uchwycić namiar potrzebny do obliczenia aktualnej pozycji okrętu i porównania
jej z pozycją dotychczas zliczaną, co z kolei pozwoliło wykryć błąd w
obliczeniach wynoszący aż 120 mil morskich. Dwudziestego trzeciego września o
05:50 na kursie 0˚ dostrzeżono światło, w kierunku którego niezwłocznie się
skierowano a które to jak stwierdzono o 07:28 należało do idącego pod balastem,
należącego do neutralnej Irlandii statku Irish Pine. Następnego dnia o 11:08
(kwadrat marynarki BD 6755) U 448 przybył do punktu uzupełniania paliwa, gdzie
spotkał się z podwodnym tankowcem U 460 oraz przebywającym w jego pobliżu U 610,
którym to następnie podczas operacji przekazywania paliwa zapewniał osłonę
przeciwlotniczą. Tego samego dnia pomiędzy 14:40 a 16:40 (kwadrat marynarki BD
6745) z podwodnego tankowca pobrano 20,5 m3 paliwa oraz świeży
prowiant. Wkrótce po zakończeniu tej operacji na okręcie Dautera odebrano
pochodzącą z BdU depeszę o następującej treści”
„U 279, U 643, U
641, U 731, U 539, U 666, U 758, U 402, U 584, U 419, U 378, U 952, U 645, U
260, U 603, U 275, U 336, U 610, U 448 utworzyć grupę Rossbach i w w/w
kolejności dnia 26 września o 16:00 przebywać w linii rozpoznania od AK 2645 do
6817.”.
Dwudziestego szóstego
września zgodnie z w/w rozkazem o 17:00 osiągnięto przypadającą na kwadrat AK
6743 wyznaczoną pozycję w linii rozpoznania. Dwa dni później 28 września o
06:45 osiągnięto nową pozycję, tym razem przypadającą na kwadrat AK 4569.
Następnego dnia o 21:34 na U 448 odebrano kolejną depeszę z dowództwa o
następującej treści:
„Grupa Rossbach w
kolejności: U 398, U 643, U 641, U 731, U 539, U 666, U 436, U 758, U 584, U
610, U 419, U 378, U 952, U 645, U 260, U 603, U 275, U 448, U 305, U 631 i U
402 dnia 1 października, godz. 10:00 zajmuje pozycje w linii dozoru od AD 8815
do AK 0338.”.
W tym okresie oraz w
nadchodzących dniach głównymi celami zgrupowania były meldowane przez B-Dienst
następujące konwoje: ON.203 (66 statków, Grupa Eskortowa C4) – opłynął
zgrupowanie od północy, ONS.19 (49 statków, Grupa Eskortowa C3) – opłynął
zgrupowanie od północy oraz HX.258 (59 statków, Grupa Eskortowa C1) – opłynął
zgrupowanie od południa. Trzydziestego września o 14:33 i 14:36 (kwadrat
marynarki AK 6169) skutecznie odparto dwa ataki nieprzyjacielskiego samolotu,
który wkrótce po ostatnim z nich odleciał do bazy. Pierwszego października o
21:26 (kwadrat marynarki AK 3883) doszło do spotkania i wymiany informacjami z
U 305. Następnego dnia o 08:12 U 448 osiągnął nową pozycję w zgrupowaniu, która
w jego przypadku przypadała na kwadrat AC 8658. W tym okresie głównym
przeciwnikiem jednostek grupy Rossbach, był osłaniany przez jednostki Grupy
Eskortowej B1 wspartej dodatkowo przez okręty 5 Grupy Wsparcia, składający się
z 63 statków konwój ON.204. Szóstego października o 12:59 na pokładzie U 448
odebrano pochodzącą z BdU depeszę o następującej treści:
„Grupa Rossbach w
nowym rozstawieniu: U 643, U 641, U 539, U 336, U 448, U 610, U 419, U 279, U
378, U 645, U 260, U 603, U 275, U 631, U 91 i U 437 dnia 08.10., godzina 00:00
przebywać w linii rozpoznania od AK 3973 > AK 9291.”.
Tym razem głównym
celem w/w grupy były dwa meldowane przez B-Dienst konwoje: HX.259 (41 statków)
oraz SC.143 (39 statków osłaniany przez Grupę Eskortową C2). Siódmego
października o godzinie 20:00 w kwadracie AK 6273 z pomostu okrętu Dautera po
stronie sterburty dostrzeżono maszt należący do nieprzyjacielskiego
niszczyciela o którym niezwłocznie zameldowano dowództwu (okręt ten należał do
eskorty konwoju SC.143). Dwadzieścia dwie minuty później w ucieczce przed w/w
zbliżającym się niszczycielem wykonano alarmowe zanurzenie chowając się pod
wodę, gdzie następnie przebywano do 21:32. Dwadzieścia minut po północy
następnego dnia w kwadracie AK 6225 z pomostu U 448 dostrzeżono cień
nieprzyjacielskiego niszczyciela, którego Helmut Dauter postanowił zaatakować
przy pomocy umieszczonej w wyrzutni nr V torpedy akustycznej. Zanim jednak
zamiar ten zrealizowano nieprzyjacielska jednostka zniknęła w ścianie deszczu i
nie udało się jej już ponownie odnaleźć. Dziewiątego października po uzyskaniu
silnego namiaru na zbliżajmy się kontakt lotniczy o 07:25 (kwadrat marynarki AL
5234) wykonano alarmowe zanurzenie. Pięć minut później w odległości 1000 metrów
od pozycji okrętu detonowała w wodzie seria bomb głębinowych, która silnie nim
wstrząsnęła. Tego samego dnia późnym wieczorem o 22:30 odebrano depeszę z
dowództwa o następującej treści:
„Okręty grupy
Rossbach rozmieścić się od wysokości AK 65 w kierunku zachodnim. Oszczędny
marsz ze względu na kończące się paliwo.”.
Zgodnie z ww.
rozkazem wkrótce potem rozpoczęto marsz w kierunku kwadratu AK 65. 13
października o 22:18 na okręcie Dautera odebrano kolejną depeszę BdU o
następującej treści:
„U 470, U 631, U
437, U 309, U 762, U 231, U 91, U 448, U 455, U 267, U 413 i U 608 utworzą
grupę Schlieffen. W następującej kolejności dnia 16 października o godzinie
00:00 przebywać w linii dozoru od AK 0235 do AK 6734.".
W głównym celem dla
nowoutworzonej grupy były dwa konwoje: ON.206 (64 statków, Grupa Eskortowa B6)
i ONS.20 (52 statki, 4 Grupa Wsparcia). Szesnastego października o 21:58
obsadzono przypadającą na kwadrat AK 0254 wyznaczoną pozycję, przystępując
następnie do jej przemierzania w poszukiwaniu wroga. Tego samego dnia o 23:15
na pokładzie U 448 odebrano pochodzący z U 426 meldunek o kontakcie w AK 3817 z
idącym kursem zachodnim konwojem, którym był ONS.20, przeciwko któremu wkrótce
potem podjęto działania. Następnego dnia o 12:35 (kwadrat marynarki AK 2488) na
kursie 100˚ dostrzeżono krążącą nad przebywającym w pobliżu innym U-bootem (był
nim U 281) łódź latającą (był to należący do 422 Sqn RCAF, noszący oznaczenie
JM712 Sunderland ochraniający z powietrza konwój ONS.20). Trzynaście minut
później Sunderland skierował się w stronę U 448 i Helmut Dauter zmuszony był
wydać rozkaz obsadzenia działek przeciwlotniczych oraz otworzenia w jego
kierunku ognia zaporowego. Pomimo tego ostrzału nieprzyjacielska maszyna o
12:52 wykonała atak zrzucając serię czterech bomb głębinowych, które detonowały
po stronie bakburty w odległości zaledwie 10 – 15 metrów. Minutę później
odparto kolejny atak, w trakcie którego na skutek ostrzału z umieszczonej w
części dziobowej Sunderlanda broni pokładowej uszkodzeniu uległy oba zestawy
działek kal. 20 mm, z obsługi których OBtsMt Fritz Döhler otrzymał postrzał w
głowę, po którym to wypadł za burtę a BtsMt Sperber postrzał w lewe przedramię.
W trakcie tego ataku nieprzyjacielska maszyna zrzuciła też trzy bomby głębinowe
które detonowały na wysokości kambuza nie czyniąc na szczęście jednak żadnych
szkód. Poza tym na skutek ostrzału z rufowego działka pokładowego rany
postrzałowe odniósł kolejny członek załogi – MtrOGfr Kerper. Chcąc uniknąć
dalszych strat w załodze o 12:58 Helmut Dauter wydał rozkaz alarmowego
zanurzenia, pozostając następnie pod wodą do 22:03, kiedy to po wynurzeniu rozpoczęto
marsz w kierunku południowym, aby na spokojniejszym akwenie przeprowadzić
niezbędne naprawy. Z ataków na U 448 także i Sunderland nie wyszedł bez szwanku
i po zbliżeniu się do konwoju zmuszony był wodować w jego pobliżu (jego załogę,
za wyjątkiem 2 zabitych na skutek ostrzału podniósł z wody niszczyciel
eskortowy HMS Drury). Osiemnastego października o 21:17 na okręcie odebrano
pochodzącą z BdU depeszę o następującej treści:
„Dauter rozpocząć
marsz powrotny.”.
Dwudziestego szóstego
października o 21:25 (kwadrat marynarki BE 6572) z pomostu powracającego do
bazy U 448, po stronie sterburty dostrzeżono sylwetkę niszczyciela. Trzy minuty
później zaobserwowano rozbłyski pocisków świetlnych wystrzelonych przez
znajdujący się na kursie 0 niszczyciel. O 21:47 dostrzeżono kolejny niszczyciel
a osiem minut później w kierunku znajdującej się po stronie bakburty
nieprzyjacielskiej jednostki wystrzelono torpedę akustyczną T-V, rejestrując o
22:04 dym lub obłok eksplozji. O 22:12 drugi z niszczycieli otworzył w kierunku
U 448 ogień artyleryjski. O 22:19 w kierunku tego napastnika Helmut Dauter
wystrzelił umieszoną w wyrzutni nr II drugą torpedę akustyczną T-V, po czym
nakazał wykonać alarmowe zanurzenie, w trakcie którego trwania zarejestrowano
jedną głuchą i dwie silne detonacje a następnie dźwięki trzaskania i gniecenia.
Na podstawie tych obserwacji Helmut Dauter zgłosił niepotwierdzone przez
aliantów zatopienie dwóch niszczycieli. Już następnego dnia o 05:35 (kwadrat
marynarki BE 6573) U 448 z powrotem pojawił się na powierzchni rozpoczynając
marsz w kierunku południowym, gdzie zamierzano naładować baterie akumulatorów.
Trzeciego listopada o 07:50 osiągnięto punkt Pt.438, gdzie spotkano się z
eskortą, w towarzystwie której o 12:12 osiągnięto prowadzącą do St. Nazaire
śluzę. W trakcie trwającego ponad osiem tygodni patrolu (58 dni) przepłynięto
6.153 mile morskie na i 1.194 mile morskie pod powierzchnią.
Patrol 4
(14.02.1944 – 14.04.1944)
14.02. U 448 pod
dowództwem Helmuta Dautera wraz z U 962 i U 458 opuścił St. Nazaire, by zgodnie
z otrzymanymi rozkazami zwalczać nieprzyjacielską żeglugę na wodach Północnego
Atlantyku. Dwudziestego drugiego lutego na okręcie Dautera odebrano pochodzącą
z BdU depeszę o następującej treści:
„Poniższe okręty
tworzą grupę Preussen kierując się do: AK: U 441 9563 – U 985 9816 – U 963
9973. U 281 3192 – U 212 3349 – U 91
3555 – U 709 3864 – U 608 3992 – U 264 6383. Wszystkie w BD. U 256 1415 – U 603
1734 – U 764 4193, U 437 4472 – U 448 5657 – U 262 7131 – U 358 4948 – U 962
7525. Wszystkie w AE.”.
Głównym celem dla w/w
grupy w tym okresie były następujące konwoje: SC 153 (31 statków, Grupy
Eskortowe: 3, 6 i C5), HX 279 (59 statków) oraz ON.225 (59 statków), z których
dwa ostatnie dwa dzięki przechwyconym i odszyfrowanym depeszom Enigmy opłynęły
niebezpieczny rejon niewykryte przez żaden z okrętów. Jakby tego było mało
eskorta obu konwoi dodatkowo została wzmocniona przez wysłaną im naprzeciw 1
Grupę Wsparcia. Tydzień później 29 lutego odebrano skierowaną bezpośrednio do U
448 depeszę o następującej treści:
„Dauter obsadzić
kwadrat AL 7179.”.
Cztery dni później 4
marca odebrano kolejne rozkazy o następującej treści:
„Dauter nowy punkt
docelowy to AD 50, północna część kwadratu.”.
Zgodnie z ww. ostatnimi
rozkazami U 448 miał przeprowadzić indywidualny patrol na położonym na
południowy – zachód i zachód od wybrzeży Islandii akwenie, gdzie nie napotkał
jednak żadnych celów dla swoich torped. Dwudziestego ósmego marca zgodnie z
kolejnym poleceniem dowództwa, w kwadracie AD 79 przejęto od U 552 obowiązki
okrętu meteo. Siódmego kwietnia o 07:55 w kwadracie AK 6581 doszło do spotkania
z dowodzonym przez Palmgrena U 741 a jeszcze tego samego dnia o 13:50 z U 970.
W trakcie ostatniego spotkania na pokład tego okrętu przeszedł zaokrętowany na
U 448 lekarz Dr Martin Lange, który zbadał FkGfr Reckersa. Tydzień później 14
kwietnia na północny – wschód od Azorów powracający do bazy okręt znalazł się w
obszarze działania 7 Grupy Wsparcia z lotniskowcem eskortowym HMS Biter w
składzie, która dodatkowo została wzmocniona okrętami 9 Grupy Wsparcia. Helmut
Dauter planował zaatakować lotniskowiec ale w trakcie podejścia w jego stronę
został wykryty przez azdyk jednego z okrętów eskorty, który o 13:37 przystąpił
do polowania na napastnika. Po dwóch godzinach wymykania się nieprzyjacielowi U
448 ponownie wyszedł na dogodną do zaatakowania lotniskowca pozycję ale zanim
jednak zdołała wystrzelić torpedy został wykryty przez należącą do 9 Grupy
Wsparcia kanadyjską fregatę HMCS Swansea, która wraz z należącym do 7 Grupy
Wsparcia eskortowcem HMS Pelican przystąpiła do zrzucania bomb głębinowych. Na
skutek trwającego dwie i pół godziny intensywnego polowania U 448 odniósł
ciężkie uszkodzenia, które zmusiły Helmuta Dautera do wydania rozkazu
wynurzenia i przygotowania się do opuszczenia oraz zatopienia okrętu. Wkrótce
po pojawieniu się na powierzchni nieprzyjacielskie jednostki otworzyły w
kierunku U 448 ogień (trwał on kilka minut), w wyniku którego zginęło
dziewięciu członków jego załogi. Po około 10 minutach od zatonięcia okrętu
(kwadrat marynarki BF 5431) pozostałe przy życiu 42 osoby zostały podniesione z
wody przez HMCS Swansea i HMS Pelican.
28.05.1944 w szpitalu w Anglii zmarł OGfr
Willi Scherf (ur. 08.03.1922 w Bremie), którego ciało zostało pochowane na
cmentarzu w Beachley Mil. (grób nr 59).
* *
*
|
Członkowie załogi U 448 polegli w dniu
14.04.1944 (w kolejności alfabetycznej):
|
|
Nazwisko, Imię
|
Ranga
|
Urodzony
|
|
Bauer, Ernst
|
MtrOGfr
|
28.02.1923
|
|
Escher, Rolf
|
BtsMt
|
25.06.1922
|
|
Hohn, Emil
|
MaschMt
|
27.09.1919
|
|
Lange Dr., Martin
|
Mar.Oass.Arzt
|
10.11.1907
|
|
Schönrock, Heinz
|
ObGfr
|
19.02.1923
|
|
Schöps, Günter
|
OStrm
|
19.04.1916
|
|
Wille, Walter
|
MtrOGfr
|
23.06.1922 Augsburg
|
|
Willems, Wilhelm
|
ObGfr
|
22.01.1922
|
|
Zintgraf, Albrecht
|
Gfr.
|
12.07.1924
|
* *
*
|
Członkowie załogi U 448 wzięci do
niewoli w dniu 14.04.1944 r (w kolejności alfabetycznej – lista
niekompletna):
|
|
Nazwisko, Imię
|
Ranga
|
Urodzony / zmarł
|
|
Dauter, Helmut
|
OLt.z.S.
|
09.08.1919 Danzig
30.04.1987
|
|
Ehinger, Norbert
|
OLt.ing
|
--- / ---
|
|
Liebetrau, Otto
|
OLt.z.S.
|
--- / ---
|
|
Mertsch, Hans-Georg
---
|
Lt.z.S.
|
--- / ---
|
|
Meybohm, Heinrich
|
---
|
17.04.1915 Hamburg
21.12.1996
|
|
Scherf Willi
|
OGfr
|
08.03.1822 Bremen,
28.05.1944
|
|
(…)
|
|
|
* * *
|
Bibliografia:
|
|
http://uboat.net
|
|
http://www.ubootwaffe.net
|
|
http://uboatarchive.net/
|
|
http://www.wlb-stuttgart.de/seekrieg/chronik.htm
|
|
http://www.u-boot-archiv.de/
|
|
http://www.u-historia.com/
|
|
Blair Clay -
Hitlera Wojna U-bootów tom I i II
|
|
Busch Rainer/Röll
Hans-Joachim: Der U-Boot-Krieg: Die U-boot-Kommandanten tom 1
|
|
Busch Rainer/Röll
Hans-Joachim: Der U-Boot-Krieg: Der U-Boot-Bau auf Deutschen Werften von 1935
bis 1945 tom 2
|
|
Busch Rainer/Röll
Hans-Joachim: Der U-Boot-Krieg: Deutsche U-Boot-Erfolge von September 1939
bis Mai 1945 tom 3
|
|
Busch Rainer/Röll
Hans-Joachim: Der U-Boot-Krieg: Deutsche U-Boot-Verluste von September 1939
bis Mai 1945 tom 4
|
|
Busch Rainer/Röll
Hans-Joachim: Der U-Boot-Krieg: Die Ritterkreuzträger der U-Boot-Waffe von
1939 bis Mai 1945 tom 5
|
|
Ritschel Herbert -
Kurzfassung Kriegstagebücher Deutscher U-boote 1939 - 1945
|
|
Rohwer Jürgen: Axis
Submarine Successes 1939 - 1945
|
|
Trojca Waldemar -
U-bootwaffe 1939-1945 cz. 1, 2, 3
|
|
Urbanke Axel - Die
Versorger der "Grauen Wolfe"
|
|
Wynn Kenneth
U-Boot-Operationen im Zweiten Weltkrieg Einsatzgeschichte U1-U510 tom 1
|
* * *
Poniżej: godło U
448 (źródło: internet)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
