Z cyklu „U-bootwaffe” … cz. 61 - U 445 (Typ VIIC)

U 445 Typ VIIC
Stocznia:			F. Schichau GmbH, Danzig
Numer zamówienia:			1505
Zamówienie:			06.08.1940
Położenie stępki:			09.04.1941
Wodowanie:			19.03.1942
Wcielenie do służby:			30.05.1942
Numer pocztowy:			M 06 411
Przebieg służby:
30.05.1942 – 31.10.1942		8 Flotylla U-bootów, Danzig (szkolenie załogi)
01.11.1942 – 24.08.1944		6 Flotylla U-bootów, St. Nazaire (służba frontowa)
24.08.1944		Zatopiony na wodach Zatoki Biskajskiej na zachód od St. Nazaire (pozycja 47.21N, 05.50W) bombami głębinowymi zrzuconymi przez brytyjską fregatę HMS Louis.
Dowódcy:
30.05.1942 – 27.01.1944		OL Heinz-Konrad Fenn
27.01.1944 – 24.08.1944		OL Rupprecht Fishler Graf von Treuberg
Liczba patroli:			9
Zatopione/uszkodzone statki handlowe:			0	0
Zatopione/uszkodzone okręty wojenne:			0	0
Zestrzelone/uszkodzone samoloty:			1 (brytyjski bombowiec Wellington z 172 Sqn RAF)	0
Okres służby U 445 przed rozpoczęciem wykonywania patroli bojowych:
31.05. – 21.06.1942	Danzig – próby okrętu w ramach UAG.
22.06. – 25.06.1942	Gotenhafen – próby broni torpedowej w ramach TEK.
26.06. – 01.07.1942	Danzig – pobyt w stoczni Schichau, w celu usunięcia zauważonych usterek.
02.07. – 05.07.1942	Danzig – próby okrętu w ramach UAG.
06.07. – 07.07.1942	Rønne/Bornholm – próby hydrofonów w ramach UAG-Schall.
08.07. – 15.07.1942	Kiel – próby okrętu w ramach UAK.
17.07. – 20.07.1942	Danzig – pobyt w stoczni Schichau w celu przeprowadzenia prac naprawczych.
21.07. – 08.08.1942	Hela – szkolenie w morzu w ramach Agru-Front.
10.08. – 20.08.1942	Danzig – indywidualny tok szkoleniowy w ramach 22 Flotylli U-bootów.
21.08. – 30.08.1942	Gotenhafen – służba w charakterze jednostki rezerwowej w ramach 27 Flotylli U-bootów.
31.08. – 08.09.1942	Pillau – ćwiczenia w strzelaniu torpedami w ramach 26 Flotylli U-bootów.
08.09.1942	niegroźna kolizja w pobliżu Nidden z tankowcem Terra.
13.09. – 27.10.1942	Lübeck – przegląd okrętu oraz prace konserwacyjne realizowane przez stocznię Flender-Werke.
28.10. – 02.11.1942	Kiel – przygotowanie okrętu do wyjścia na pierwszy patrol bojowy.

Patrol 1 (03.11.1942 – 03.01.1943)

03.11. U 445 pod dowództwem Heinza-Konrada Fenna wraz z U 264 o godzinie 08:00 odbił od mola Tirpitza w bazie w Kiel-Wik, by następnie zgodnie z otrzymanymi rozkazami zwalczać nieprzyjacielską żeglugę na wodach Północnego Atlantyku. Tuż po godzinie 11:00, po wejściu na rutę nr 15 doszło do spotkania obu jednostek z trałowcem M 1902, w eskorcie którego skierowały się one w stronę Dużego Bełtu. Następnego dnia o 10:30, w kwadracie marynarki AO 4465 doszło do wymiany składu eskorty na dozorowiec V 1011, który następnie towarzyszył U 445 i U 264 do godziny 16:20. Piątego listopada około pierwszej w nocy oba U-booty zawinęły do bazy w Kristiansand, gdzie zacumowały przy burcie norweskiego tankowca Hato, z którego to następnie rozpoczęły uzupełniać zapasy paliwa, oleju silnikowego oraz smarów. W tym też czasie ze względu na zły stan zdrowia dowódcy, który uskarżał się na przepuklinę pachwinową, konieczna stała się jego hospitalizacja w miejscowym lazarecie. W związku z zaistniałą sytuacją wyjście okrętu przesunięto do czasu powrotu na pokład Heinza-Konrada Fenna. Ósmego listopada po znaczącej poprawie stanu zdrowia dowódcy, o godzinie 07:00 wraz z U 623 opuszczono Kristiansand, kierując się w stronę Egersund, gdzie przybyto o 16:00. Po przenocowaniu w tamtejszej bazie, w południe dnia następnego U 445 ponownie wraz z U 623 oraz w towarzystwie eskorty opuścił Egersund, kierując się w stronę Imsen Bake. Prawie pięć godzin później o 16:45 osiągnięto kwadrat AN 3131, gdzie pożegnano się z eskortą rozpoczynając następnie indywidualny marsz w stronę otwartych wód Północnego Atlantyku. Dwunastego listopada o 20:30 (kwadrat marynarki AE 8920), po stronie sterburty dostrzeżono płynący z zapalonymi światłami statek, który zidentyfikowano jako należący do neutralnej Szwecji frachtowiec. Następnego dnia o godzinie 21:10 na pokładzie U 445 odebrano pochodzącą z BdU depeszę z rozkazami o następującej treści:

„U 184, U 623, U 611, U 262, U 663, U 445 z prędkością pół naprzód kierować się do AK 55.”.

Czternastego listopada na okręcie Fenna odebrano kolejną depeszę z dowództwa o następującej treści:

„Fenn i Schröter nakazany kwadrat osiągnąć z ekonomiczną prędkością marszową. Zezwolenie na dłuższy czas marszu.”.

Cztery dni później 18 listopada idący na powierzchni U 445 o godzinie 01:32 (kwadrat marynarki AL 3510) został zmuszony do wykonania alarmowego zanurzenia oraz trwającego do godziny 03:00 pobytu pod wodą przez nieprzyjacielską łódź latającą. Następnego dnia po odebraniu o 19:52 (kwadrat marynarki AL 4220) pochodzącego z U 43 meldunku o kontakcie w AJ 6737 z idącym kursem N wrogim konwojem, Heinz-Konrad Fenn nakazał skierować się w jego stronę. Meldowanym nieprzyjacielskim zgrupowaniem był składający się z 45 statków, osłaniany przez Grupę Eskortową C3 konwój SC.109. Dwa dni później 21 listopada po bezskutecznych próbach odnalezienia meldowanego nieprzyjaciela o godzinie 14:00, po osiągnięciu kwadratu AK 4256 U 445 zakończył jego poszukiwania. Dwudziestego trzeciego listopada na okręcie Fenna odebrano pochodzącą z BdU depeszę o następującej treści:

„Następujące okręty utworzą grupę Drachen i obsadzą do 25.11. godziny 08:00 w poniższej kolejności linię dozoru od AJ 8798 > BC2571. U 663, U 445, U 623, U 261, U 611, U 184.”.

Głównym celem dla utworzonej na północny – wschód od wybrzeży Nowej Funlandii grupy Drachen były nieprzyjacielskie konwoje ON i ONS. Dwudziestego piątego listopada (kwadrat marynarki AJ 8885) przebywający na wyznaczonej pozycji w zgrupowaniu U 445 o godzinie 20:30 zmuszony został do wykonania alarmowego zanurzenia przez nieprzyjacielski eskortowiec zidentyfikowany jako korweta. O 22:20, po trwającym zaledwie godzinę pobycie na powierzchni, po raz drugi musiano uciekać pod wodę przed nadpływająca korwetą (prawdopodobnie tą samą), gdzie następnie pozostano aż do godziny 06:40 dnia następnego. Dwudziestego szóstego listopada na okrętach grupy Drachen odebrano skierowaną do nich depeszę z dowództwa o następującej treści:

„Grupa Drachen, linia rozwiązania marsz naprzód kursem 160˚.”.

Czwartego grudnia o 18:00 kwadrat marynarki BD 7464 z pomostu U 445 dostrzeżono poszukiwany podwodny tankowiec U 490 oraz przebywający w jego pobliżu U 611. Prawie dwie godziny później o 19:40 na miejsce uzupełniania zapasów przybyły dwa kolejne U-booty: U663 i U 373. Ze względu jednak na zapadające ciemności operację uzupełniania zapasów przesunięto na dzień następny. O brzasku stwierdzono, że w ciągu nocy utracono kontakt z pozostałymi jednostkami, których poszukiwań wkrótce się podjęto. O 11:30 w kwadracie BD 7224 natknięto się na U 663, z którym to następnie wspólnie podjęto się poszukiwań podwodnego tankowca. Dwa dni później 7 grudnia o 11:00 w kwadracie BD 7446 ponownie nawiązano kontakt wzrokowy z U 490 oraz z przebywającym w jego pobliżu U 373. Tego samego też dnia, pomiędzy 14:30 a 20:05 z okrętu Schnoora pobrano ca. 50m³ paliwa oraz zapas prowiantu na 10 dni. Jedenastego grudnia na pokładzie U 445 odebrano pochodzącą z BdU depeszę o następującej treści:

„Loeser, Schmid i Fenn w tej kolejności utworzyć linię rozpoznawczą, obsadzając kwadraty od AJ 4167 do 4522.”.

Dwa dni później 13 grudnia na w/w okrętach odebrano kolejną skierowaną do nich depeszę z dowództwa, która miała następującą treść:

„Loeser, Schmid i Fenn utworzyć grupę Büffel.”.

Głównym celem dla w/w zgrupowania był meldowany przez B-Dienst, składający się z 54 statków, osłaniany przez Grupę Eskortową B3 konwój HX.218. Tego samego dnia o 17:55 (kwadrat marynarki AJ 9261) z pomostu U 445 dostrzeżono chmurę dymu, w stronę której niezwłocznie się skierowano. Wkrótce potem doszło do pogorszenia się widoczności spowodowanej opadem śniegu, pomimo której kontynuowano dalej poszukiwania. W trakcie ich trwania o 18:20, po dostrzeżeniu zbliżającego się eskortowca zidentyfikowanego jako niszczyciel okręt Fenna zmuszony został do zakończonej powodzeniem ucieczki na powierzchni. Następnego dnia o 15:10 (kwadrat marynarki AK 4477) idący na powierzchni U 445 został zmuszony do wykonania alarmowego zanurzenia przez nadlatujący czterosilnikowy bombowiec, który w przeprowadzonym następnie ataku w ślad za nim zrzucił serię czterech bomb głębinowych, które na szczęście nie poczyniły żadnych szkód. Piętnastego grudnia o 17:20 przebywający aktualnie w kwadracie AK 1989 okręt Fenna w celu dokonania porównania wymienił się namiarami pozycyjnymi z przebywającym w pobliżu U 435. Tego samego dnia U 445 otrzymał też z dowództwa polecenie dołączenia do zgrupowania Ungestüm, które w tym czasie operowało przeciwko składającemu się z 55 statków, osłanianemu przez Grupę Eskortową B3 konwojowi HX.218. W południe 16 stycznia o 12:00 nawiązano kontakt wzrokowy z meldowanym przez U 373, składającym się 22 statków, osłanianym przez Grupę Eskortową C3 konwojem ON.152, w kierunku którego z zamiarem przeprowadzenia dziennego ataku następnie się skierowano. Zanim jednak zdołano wyjść na dogodną do ataku pozycję, o 14:20 nastąpiło spowodowane intensywnymi opadami deszczu radykalne pogorszenie się widoczności, w wyniku czego utracono kontakt z wrogiem. O 16:32 (kwadrat marynarki AK 5661) poszukujący konwoju okręt Fenna został zmuszony do wykonania alarmowego zanurzenia w ucieczce przed wyłaniającym się ze ściany deszczu niszczycielem. Po mającym miejsce dwie godziny później wynurzeniu, kierując się namiarami GHG ponownie rozpoczęto poszukiwania konwoju, nie nawiązując już jednak z nim kontaktu wzrokowego. Dwudziestego drugiego grudnia o godzinie 13:18 na pokładzie U 445 odebrano pochodząca z BdU depeszę o następującej treści:

„Grupa Ungestüm, operacja zakończona. W kolejności, U 706, U 336, U 455, U 445, U 435, U 373, U 524, U 628, U 615 dnia 25 grudnia przebywać w linii dozoru od BD 2272 do 5434. Zamiar, przechwycenie jednego z idących na południe konwoi, który dnia 23 spodziewany jest w BD 31. Przeciwko niemu operuje też grupa Spitz.”

W związku z kończącym się prowiantem w Wigilię Heinz-Konrad Fenn poprosił dowództwo o możliwość jego uzupełnienia z innego okrętu. Prośba ta została pozytywnie rozpatrzona i U 445 otrzymał polecenie spotkania się z U 435, z którego to miał pobrać zapas prowiantu na 8 dni. Do wyznaczonego spotkania niestety niedoszło, bowiem 25 grudnia o 16:07 (kwadrat marynarki BD 2672) ze względu na problemy z nieszczelnymi pokrywami cylindrów oraz poważnym ropnym zapaleniem zęba u jednego z członków załogi Heinz-Konrad Fenn zmuszony był wydać polecenie przerwania patrolu i obrania kursu na bazę w St. Nazaire. Trzeciego stycznia o 09:45 w punkcie Pt.438 doszło do spotkania z U 461 oraz stanowiącymi jego eskortę dozorowcami V 622 i V 623, w towarzystwie których rozpoczęto następnie marsz w stronę bazy. O 11:20 minięto punkt N.1 a kwadrans później, w związku z dostrzeżeniem nadlatujących maszyn na okrętach ogłoszono alarm przeciwlotniczy. Dostrzeżonymi samolotami były powracające do bazy po przeprowadzonym nalocie na St. Nazaire czterosilnikowe bombowce. Wkrótce potem na okrętach dostrzeżono kolejne nadlatujące maszyny, którymi tym razem były niemieckie myśliwce, które niezwłocznie przystąpiły do atakowania nieprzyjacielskich bombowców. W trakcie walki powietrznej jaka się następnie wywiązała na U 445 oraz towarzyszących mu jednostkach dostrzeżono jedno zestrzelenie nieprzyjacielskiego samolotu, którego załoga zginęła (V 622 i V 623 odnalazły a następnie wyłowiły jednego martwego członka załogi bombowca). Dalsza część rejsu przebiegła już bez zakłóceń i o godzinie 15:05 okręt Fenna osiągnął prowadzącą do St. Nazaire śluzę, kończąc trwający prawie dziewięć tygodni patrol (62 dni). W trakcie jego trwania przepłynięto 6.396 mil morskich na i pod powierzchnią.

Patrol 2 (07.02.1943 – 27.03.1943)

07.02. U 445 pod dowództwem Heinza-Konrada Fenna o godzinie 15:00 odbił od kei bunkra U-bootów w bazie w St. Nazaire, po czym skierował się w stronę śluzy. Po jej opuszczeniu, co miało miejsce półgodziny później, na redzie doszło do spotkania z eskortą, w towarzystwie której obrano kurs na punkt Pt.439. Zgodnie z otrzymanymi przed wyjściem rozkazami głównym celem U 445 podczas jego drugiego patrolu miało być zwalczanie nieprzyjacielskiej żeglugi na wodach Północnego Atlantyku. Po osiągnięciu o 20:00 kwadratu BF 6571 okręt Fenna pożegnał się z eskortą, która zawróciła do bazy, po czym już samotnie drogą (rutą) o kodowej nazwie Wassernixe skierował się w stronę pozycji wyjściowej na wody Zatoki Biskajskiej. Następnego dnia o godzinie 08:00 (kwadrat marynarki BF 5873) rozpoczęto podwodny marsz przez Biskaje. Tydzień później 15 lutego o godzinie 13:53 na pokładzie U 445 odebrano pochodzącą z BdU depeszę o następującej treści:

„U 437, U 410, U 445, U 382, U 511, U 569, U 107 utworzą grupę Robbe. Dnia 17 lutego o godzinie 12:00 tworzyć linię poszukiwawczą od CF 1671 do 4575. Kurs 290˚ przez około 140 mil.”.

Głównym celem tejże grupy miały być pływające na trasie Stany Zjednoczone – Gibraltar – Stany Zjednoczone nieprzyjacielskie konwoje. W południe 17 lutego zgodnie z w/w rozkazem obsadzono przypadającą na kwadrat CF 1856 wyznaczoną pozycję w linii rozpoznania. Dwa dni później 19 lutego tuż przed północą obsadzono nową pozycję, tym razem wypadającą na kwadrat CE 3537. Dwudziestego czwartego lutego na okręcie Fenna odebrano kolejną depeszę z dowództwa o następującej treści:

„Nowe rozstawienie grupy Robbe. U 107 obsadzi obszar U 103, U 103 obsadzi obszar U 409, U 445 dodatkowo obszary U 382 i U 569.”.

Cztery dni później 28 lutego, po uzyskaniu o 01:45 (kwadrat marynarki CG 8796) namiaru na pracujący w pobliżu radar schowano się pod wodę, uzyskując wkrótce potem kontakt akustyczny z jednostką nawodną. O 02:15 nad zajmowaną przez okręt Fenna pozycją przepłynęły: jeden raz dwie szybkie jednostki oraz dwa razy kolejna. O 05:54 U 445 z powrotem znalazł się na powierzchni, kontynuując dalej poszukiwania wroga. Prawie cztery godziny później o 10:03 (kwadrat marynarki CG 8874), po dostrzeżeniu nadlatującego samolotu wykonano alarmowe zanurzenie, pozostając następnie pod wodą do 11:14. Dwadzieścia minut po wynurzeniu (kwadrat marynarki DJ 1323) z pomostu U 445, na kursie 130˚ dostrzeżono maszty jednostki handlowej, w kierunku której niezwłocznie się skierowano. O 16:15 (kwadrat marynarki DJ 1349) podążający w kierunku celu okręt Fenna został wykryty i zmuszony do wykonania alarmowego zanurzenia przez nieprzyjacielski eskortowiec, który w międzyczasie dołączył do tropionego statku. Pomimo tej przeciwności podążano dalej w kierunku celu, który o godzinie 17:30 zidentyfikowano jako pływający pod hiszpańską banderą tankowiec, z ataku na który zrezygnowano. Czwartego marca o 12:16 przebywający w kwadracie CG 9731 U 445 zmuszony został do wykonania alarmowego zanurzenia przez nieprzyjacielski samolot, który w przeprowadzonym następnie ataku, w ślad za nim zrzucił dwie, na szczęście niecelne bomby głębinowe. W trakcie pobytu pod wodą na okręcie Fenna na kierunku zachodnim uzyskano kontakt akustyczny z wieloma jednostkami, który zidentyfikowano jako wrogi konwój (najprawdopodobniej był nim składający się z 50 statków, osłaniany przez Grupę Eskortową C1 konwój KMS.10). O 13:52 w trakcie marszu w zanurzeniu w kierunku celu, na kursie 160˚ wpierw zarejestrowano a później przez peryskop dostrzeżono wrogi niszczyciel, który kwadrans później po uzyskaniu kontaktu sonarowego przeprowadził atak zrzucając serię czterech bomb głębinowych. O 15:18 do krążącego w pobliżu niszczyciela dołączyły trzy mniejsze okręty, które przystąpiły do tropienia okrętu Fenna zrzucając co jakiś czas bomby głębinowe. O 23:30 prześladujące od kilku godzin U 445 okręty zakończyły polowanie na niego, po czym odpłynęły z miejsca ataku. Sześć minut później Heinz-Konrad Fenn zarządził wpierw wyjście na peryskopową a następnie po stwierdzeniu przez peryskop braku wroga w pobliżu wynurzenie na powierzchnię (w trakcie prowadzenia tej obserwacji wykryto uszkodzenie optyki peryskopu bojowego). Jedenastego marca o godzinie 09:24 (kwadrat marynarki CF 6687) z pomostu U 445 dostrzeżono wpierw czubki masztów a następnie sylwetkę samotnego statku, w kierunku którego następnie się skierowano. O 14:26 (kwadrat CF 6691) po zmniejszeniu dzielącego obie jednostki dystansu zidentyfikowano cel jako płynący pod hiszpańską banderą frachtowiec, którego następnie puszczono wolno. Trzynastego marca na przebywającym aktualnie w kwadracie CG 1879 U 445 o godzinie 15:30 odebrano pochodzący z U 107 meldunek o kontakcie w CG 1218 z wrogim konwojem, w stronę którego następnie się on skierował obierając kurs 306˚. Meldowanym nieprzyjacielskim zgrupowaniem był składający się z 6 statków, osłaniany przez 44 Grupę Eskortową konwój MKF.10A. Następnego dnia w trakcie poszukiwań wroga o 19:28 (kwadrat marynarki CG 4823) okręt Fenna został wykryty i zmuszony do wykonania alarmowego zanurzenia przez nieprzyjacielski dozorowiec, który wkrótce potem przystąpił do wykonania ataków, zrzucając na szczęście niecelne bomby głębinowe. Po odpłynięciu prześladowcy już 15 marca o godzinie 01:02 (kwadrat marynarki CG 4583) U 445 z powrotem pojawił się na powierzchni, kontynuując dalej poszukiwania wroga, które ostatecznie zakończono o 03:27. Siedemnastego marca o 14:38, w celu dokonania porównania wymieniono się namiarami pozycyjnymi z przebywającym w pobliżu U 123. Półgodziny później oba okręty zostały zaskoczone przez znajdujący się na kursie 90˚ wrogi niszczyciel. Jako pierwszy pod wodę ze względu na swoją wielkość i zdolności manewrowe schował się okręt Fenna, który dzięki temu w odróżnieniu od swojego powolnego większego towarzysza uniknął ataków bombami głębinowymi jakie następnie miały miejsce. Trzy dni później 20 marca, przebywający aktualnie w kwadracie CG 1154 U 445 ze względu na kończący się zapas paliwa, o godzinie 08:00 rozpoczął marsz powrotny do bazy. Dwudziestego szóstego marca o godzinie 08:00 osiągnięto punkt Morgen. Ponieważ jednak nastąpiło to dzień wcześniej niż pierwotnie zgłaszano Heinz-Konrad Fenn postanowił w zanurzeniu przeczekać na tej pozycji aż do zachodu słońca, po czym następnie ruszyć w dalszą drogę. Po mającym miejsce o 23:00 wynurzeniu drogą (rutą) o kodowej nazwie Morgennebel skierowano w stronę punktu Pt.438, gdzie o 06:30 następnego dnia spotkano się z eskortą. W jej towarzystwie o godzinie 11:00 U 445 osiągnął prowadzącą do bazy w St. Nazaire śluzę, kończąc trwający prawie siedem tygodni patrol (48 dni). W trakcie jego trwania przepłynięto 6.426 mil morskich na i pod powierzchnią.

Patrol 3 (27.04.1943 – 30.04.1943)

27.04. U 445 pod dowództwem Heinza-Konrada Fenna o godzinie 17:30 opuścił St. Nazaire, by zgodnie z otrzymanymi rozkazami zwalczać nieprzyjacielską żeglugę na wodach Północnego Atlantyku. Po spotkaniu na redzie z tworzącymi eskortę okrętami: tj przerywaczem zagród minowych Spbr.175 oraz dwoma dozorowcami V 623 i V 620, w ich towarzystwie obrano kurs na punkt Pt.438. O 22:00 pieczę nad okrętem Fenna w kwadracie BF 6479 przejęły trzy trałowce M 495, M 476 i M 424, które towarzyszyły mu aż do osiągnięcia kwadratu BD 9122. Następnego dnia z powodu grypy i problemów z gardłem ze służby wypadło trzech członków załogi okrętu do których jeszcze tego samego dnia dołączyło trzech następnych. Dwudziestego dziewiątego kwietnia w związku ze stałym powiększaniem się liczby chorych, co z kolei negatywnie wpłynęło na zdolność bojową okrętu Heinz-Konrad Fenn postanowił przerwać patrol i wracać do bazy, o czym też niezwłocznie powiadomił dowództwo. Następnego dnia o 07:20 w punkcie Pt.438 U 445 spotkał się z eskortą, w towarzystwie której o 11:00 osiągnął prowadzącą do bazy śluzę, kończąc w ten sposób trwający zaledwie cztery dni patrol.

 

Po zacumowaniu w bunkrze na brzeg do miejscowego szpitala przekazano aż siedemnastu chorych, natomiast pozostałych poddano trwającej do 20 maja kwarantannie.

 

Planowane na dzień 10 czerwca wyjście na kolejny patrol musiało zostać przesunięte w związku z zachorowaniem dowódcy na dyfteryt.

 

20.06.1943 po raz kolejny przesunięto termin wyjścia, tym razem jednak ze względu na przebudowę pomostu, związaną z modernizacją tj. wzmocnieniem uzbrojenia przeciwlotniczego, która trwała aż do 7 lipca. W jej wyniku okręt oprócz drugiego podwójnego stanowiska działek kal. 20 mm otrzymał też umieszczone na niższej platformie poczwórnie sprzężone działko kal. 20 mm oraz opancerzenie pomostu, które miało chronić wachtowych przed ostrzałem nieprzyjacielskich samolotów.

 

Patrol 4 (10.07.1943 – 15.09.1943)

10.07. U 445 pod dowództwem Heinza-Konrada Fenna o godzinie 08:00 opuścił St. Nazaire, by zgodnie z otrzymanymi rozkazami zwalczać nieprzyjacielską żeglugę na wodach Atlantyku. Kwadrans później po spotkaniu się na redzie z U 607 oraz jednostkami eskorty, w ich towarzystwie rozpoczęto marsz w stronę ruty Moregennebel. O 22:35 w kwadracie BF 6778 do obu U-bootów oraz jednostek eskorty dołączyły dwa kolejne, przybyłe z La Pallice okręty tj. U 760 i U 613. Wkrótce potem na jednym z nowo przybyłych - U 760 wykryto defekt, który zmusił jego dowódcę do zawrócenia do bazy. Następnego dnia, po osiągnięciu kwadratu BF 9115 o godzinie 00:45 wykonano manewr zanurzenia, rozpoczynając następnie podwodny marsz przez Biskaje. Dwunastego lipca na pokładzie U 445 a także przebywających w jego pobliżu U 613 i U 607 odebrano pochodzącą z BdU depeszę o następującej treści:

„Dla Webera, Klausa, Schuga, Schamonga, Deetza i Fenna planuje się operację na obszarze w pobliżu ET 38. Marsz w tym kierunku z ekonomiczną prędkością z uwzględnieniem wiejących passatów (…).”.

Następnego dnia o godzinie 07:40 (kwadrat marynarki BF 7371) w odległości 5000 metrów od idących na powierzchni U 613, U 445 i U 607 zaobserwowano samolot zidentyfikowany jako Sunderland, do którego jedenaście minut później dołączył kolejny zidentyfikowany tym razem jako B-24 Liberator. Obie maszyny krążąc na bezpiecznym dystansie utrzymywały cały czas stały kontakt z trzema U-bootami, czekając na dogodny do ataku moment. O 08:36 dowodzący grupą dowódca U 613 (Helmut Köppe) wydał pozostałym dowódcom zezwolenie na zanurzenie. Minutę później dowodzony przez Jeschonnka U 607 stał się celem ataku Sunderlanda, który w trakcie wykonywania przez niego zanurzenia zrzucił serię sześciu bomb głębinowych. O 08:40 także i Heinz-Konrad Fenn zarządził alarmowe zanurzenie, w trakcie którego trwania w pobliżu jego okrętu detonowało sześć bomb głębinowych, które na szczęście spowodowały powstanie tylko drobnych uszkodzeń. Wkrótce potem uzyskano też, utrzymywany następnie przez 45 minut kontakt akustyczny z pozostałymi dwoma U-bootami. Po mającym miejsce o godzinie 18:12 w kwadracie BF 7283 wynurzeniu w pobliżu U 445 nie dostrzeżono pozostałych jednostek, których odszukanie ze względu na liczne patrole lotnicze ani tego ani następnego dnia okazało się niemożliwe. Ze tego też powodu następnego dnia o 16:31 przebywający w kwadracie BF 7274 okręt Fenna rozpoczął samotny marsz w stronę nakazanego obszaru. Dwudziestego siódmego lipca o godzinie 20:15 (kwadrat marynarki EJ 3486) w odległości 38 mil morskich minięto wyspę Sal. Drugiego i piątego sierpnia na pokładzie U 445 odebrano dwie pochodzące z dowództwa depesze o następujących treściach:

• „Fenn jako rejon ataku obsadzić EU 70, kurs 120 stopni.”.
• „Obsadzić rejon operacyjny przed Freetown, swoboda manewrów EK 40.”.

Pięć dni po ostatnim meldunku tj. 10 sierpnia silnego stłuczenia jąder doznał zaokrętowany na ten rejs lekarz Ass.Arzt. Dr Heinz Fuhrmann. Następnego dnia stan rannego uległ radykalnemu pogorszeniu (m.in. wystąpiły silne bóle dłoni i ramion nieznanej dla dowódcy przyczyny), co z kolei spowodowało, że Heinz-Konrad Fenn poprosił dowództwo o zaaranżowanie spotkania z innym przebywającym w pobliżu, posiadającym lekarza U-bootem. Wkrótce potem otrzymano polecenie spotkania się z U 86 ale zanim jednak do niego jednak doszło o 20:08 tego samego dnia, czujący się coraz gorzej lekarz zmarł (o 19:50 pojawiały się zaburzenia w pracy serca i oddechu). Dwunastego sierpnia o godzinie 10:00 w kwadracie FE 3964 z zachowaniem pełnego ceremoniału pochowano ciało doktora w morzu. Sześć dni później 18 lipca o 12:00 w związku z brakiem jakiegokolwiek kontaktu z wrogiem skierowano się w stronę wybrzeża (okręt operował w porze deszczowej). Tego samego dnia odebrano też pochodzącą z BdU depeszę o następującej treści:

„Kapitzky, Schamong, Fenn niemożliwe żadne zaopatrzenie. Stosownie do sytuacji wracać do bazy meldując o tym fakcie.”.

Dwudziestego drugiego lipca o 20:00 przebywający aktualnie w kwadracie EJ 6854 U 445 rozpoczął marsz powrotny do bazy mając w swoich zbiornikach jeszcze 48 m³ paliwa. Następnego dnia wkrótce po dostrzeżeniu o 18:57 (kwadrat marynarki EJ 3791) smugi dymu wykonano zanurzenie na peryskopową ale z powodu problemów z optyką nie możliwe było zidentyfikowanie kontaktu. O 19:19 w pobliżu przebywającego pod wodą okrętu pojawiły się dwie jednostki nawodne, które po uzyskaniu kontaktu azdykowego przystąpiły do polowania, zrzucając co jakiś czas bomby głębinowe. Dwudziestego czwartego sierpnia wymykający się wciąż prześladowcom U 445 o godzinie 03:10 (kwadrat marynarki EJ 3753) wreszcie pozostawił ich za rufą. Ponad trzy i pół godziny później o 06:43 Heinz-Konrad Fenn zarządził wynurzenie a następnie wypuszczenie w powietrze pozoratorów radarowych Aphrodite, które miały za zadanie zmyślić nieprzyjacielskie radary. Drugiego września o 12:15 w kwadracie DH 1513 z pomostu U 445 dostrzeżono trzy jednostki, w stronę których niezwłocznie się skierowano, schodząc dziesięć minut później pod wodę. O 13:12 nad zanurzonym okrętem przepłynęły cztery niszczyciele oraz od 4 do 5 eskortowanych przez nie frachtowców. Po mającym miejsce o 21:43 (kwadrat marynarki DH 1281) wynurzeniu, ze względu na niski stan paliwa nie podjęto się pościgu za nieprzyjacielem. Sześć dni później 8 września, pomiędzy 01:15 a 02:15 w pięciominutowych odstępach na okręcie Fenna rejestrowano detonacje bomb głębinowych. Tuż przed północą 14 września osiągnięto punkt Morgen, schodząc następnie pod wodę, gdzie pozostano aż do nadejścia dnia. O 13:05 piętnastego września z pomostu U 445 dostrzeżono zbliżające się jednostki eskorty oraz także powracający do bazy U 406. Czterdzieści pięć minut później po spotkaniu się z dostrzeżonymi jednostkami okręt Fenna rozpoczął ostatni etap rejsu powrotnego osiągając o 18:05 prowadzącą do bazy w St. Nazaire śluzę. W trakcie trwającego prawie dziesięć tygodni patrolu (67 dni) U 445 przepłynął 5.979 mil morskich na i 1.116,3 mili morskiej pod powierzchnią

Patrol 5 (09.11.1943 – 10.01.1944)

09.11. U 445 pod dowództwem Heinza-Konrada Fenna o godzinie 18:45 opuścił St. Nazaire, by zgodnie z otrzymanymi rozkazami zwalczać nieprzyjacielską żeglugę na wodach Północnego Atlantyku. Następnego dnia pomiędzy 07:30 a 10:15 w kwadracie BF 5826 przeprowadzono próbne zanurzenie oraz trymowanie okrętu, w trakcie którego wykryto nieszczelność luku montażowego, co z kolei zmusiło Heinza-Konrada Fenna do zawrócenia do bazy, gdzie przybył jeszcze tego samego dnia o 17:30. Dwudziestego piątego listopada po zakończonych naprawach, o 18:45 ponownie opuszczono St. Nazaire ale niecałe półgodziny później na skutek złej widoczności okręt uderzył o dno, w wyniku czego zmuszony był powrócić do bazy. Cztery dni później 29 listopada o 17:30 po raz trzeci podjęto próbę wyjścia na patrol opuszczając St. Nazaire. Następnego dnia, po osiągnięciu kwadratu BF 9123, pomiędzy 07:30 a 10:30 przeprowadzono próbne zanurzenie, w trakcie którego po raz drugi wykryto nieszczelność luku montażowego. Z tego też powodu 1 grudnia o 18:00 powrócono do bazy, gdzie niemal z marszu okręt trafił na dok miejscowej filii stoczni Kriegsmarine Werft. Trzy dni później 4 grudnia w celu zweryfikowania poprawności wykonanych napraw wraz U 270 i U 757 o godzinie 17:25 opuszczono St. Nazaire, kierując się w stronę kwadratu BF 9137, gdzie następnego dnia pomiędzy 08:40 a 12:15 przeprowadzono próbne zanurzenie. Niestety także i tym razem naprawiany luk okazał się być nieszczelny i U 445 wraz z mającymi także defekty U 270 i U 757 zmuszony był zawrócić do bazy, gdzie przybył 6 grudnia o godzinie 19:50. Dwadzieścia dni później 26 grudnia, po raz piąty o godzinie 16:00 opuszczono St. Nazaire, by przeprowadzić przerywany defektami patrol. Po mającym miejsce czterdzieści pięć minut później na redzie spotkaniu z U 386 oraz jednostkami eskorty, w ich towarzystwie rozpoczęto marsz rutą Wessernixe w stronę punktu Wasser. Następnego dnia po osiągnięciu kwadratu BF 9123 pomiędzy 08:45 a 11:25 przeprowadzono próbne zanurzenie, w trakcie którego wykryto tym razem defekt sterów głębokości, który z koli wymusił konieczność ponownego powrotu do bazy wraz z mającym także problemy techniczne U 386. Dwudziestego ósmego grudnia o 11:30 U 445 oraz towarzyszące mu jednostki osiągnęły St. Nazaire. Następnego dnia, po usunięciu defektu o 16:30 wraz U 757 i U 386 oraz w towarzystwie eskorty po raz szósty podjęto się próby przeprowadzenia pechowego patrolu. Tym razem w trakcie przeprowadzonego 30 grudnia, pomiędzy 09:05 a 11:25 (kwadrat marynarki BF 9123) próbnego zanurzenia okręt sprawował się jak należy, w czym po pożegnaniu się z eskortą rozpoczęto indywidualny marsz w stronę wyznaczonego rejonu operacyjnego (w trakcie marszu przez Biskaje jednostka Fenna szła cały czas w zanurzeniu, wychodząc na powierzchnię jedynie w celu naładowania baterii i przewentylowania wnętrza). Drugiego stycznia o 02:58 (kwadrat marynarki BF 8137) za rufą okrętu dostrzeżono najpierw rozbłysk flary a wkrótce potem sylwetkę czterosilnikowego samolotu (był nim należący do 58 Sqn RAF pilotowany przez T.A. Griffithsa bombowiec Halifax). Ze względu na brak czasu na wykonanie alarmowego zanurzenia Heinz-Konrad Fenn nakazał obsadzić działka przeciwlotnicze a następnie otworzyć w kierunku napastnika ogień zaporowy. Pomimo ostrzału nieprzyjacielska maszyna zdołała jednak przeprowadzić atak zrzucając dwie bomby głębinowe (obie wybuchły w odległości 60 – 80 metrów od burty okrętu) oraz prowadząc kontr ostrzał z działek pokładowych (na jego skutek ran postrzałowych obu dłoni doznał jeden z amunicyjnych). Wkrótce po tym ataku U 445 wykonał alarmowe zanurzenie wymykając się przeciwnikowi. Po mającym miejsce o 07:44 (kwadrat marynarki BF 8164) wynurzeniu zauważono, że z nieszczelnych zbiorników wycieka paliwo znacząc drogę okrętu na powierzchni. Chcąc usunąć ten defekt Heinz-Konrad Fenn nakazał skierować okręt na Drogę Pienninga. Piątego stycznia (kwadrat marynarki BF 8926) ze względu na wzburzone morze nie możliwe było ustalenie dokładnego miejsca skąd wycieka paliwo, w związku z czym dowódca nakazał skierować okręt w kierunku zachodnim. Ósmego stycznia na przebywającym aktualnie w kwadracie BF 9725 U 445 wykryto defekt optyki obu peryskopów, który wymusił na dowódcy podjęcie decyzji o przerwaniu patrolu i powrocie do bazy, o czym też niezwłocznie powiadomił on dowództwo. Dwa dni później 10 stycznia o godzinie 13:45 w punkcie Pt.439 doszło do spotkania U 445 z dozorowcami V 402 i V 439, w eskorcie których o 18:50 osiągnął on prowadzącą do St. Nazaire śluzę, kończąc trwający wraz z remontami prawie dziewięć tygodni patrol (62 dni). W trakcie jego trwania przepłynięto (od 29.12.) 393,7 mili morskiej na i 326,6 mili morskiej pod powierzchnią.

 

27.01.1943 obowiązki dowódcy na U 445 zdał OL Heinz-Konrad Fenn, który przeszedł do służby w sztabie FdU Mitte zaś na jego miejsce jeszcze tego samego dnia przybył były dowódca U 749 OL Rupprecht Fishler Graf von Treuberg.

 

Patrol 6 (01.02.1944 – 27.02.1944)

01.02. U 445 pod dowództwem Rupprechta Fishlera Grafa von Treuberg o godzinie 16:30 odbił od kei bunkra U-bootów w St. Nazaire, po czym skierował się w stronę prowadzącej śluzy, którą opuścił o 17:50. Po mającym miejsce na zewnętrznej redzie spotkaniu z U 586, w jego towarzystwie obrano kurs na kwadrat BF 9126, który osiągnięto następnego dnia, przeprowadzając tam o 11:30 zakończone pomyślne próbne zanurzenie oraz trymowanie okrętu. Wkrótce potem ponownie schowano się pod wodę, rozpoczynając następnie podwodny marsz przez Biskaje, by następnie po osiągnięciu otwartych przestrzeni Północnego Atlantyku, zgodnie z otrzymanymi rozkazami zwalczać nieprzyjacielską żeglugę. Piątego i siódmego lutego na pokładzie U 445 odebrano dwie pochodzące z BdU depesze o następujących treściach.

• 05.02. „Nowy punkt docelowy dla Blauerta i Treuberga to AL 39.”.,
• 07.02. „Treuberg w grupie Igel obsadzić BE 5211.”.

W tym okresie głównymi celami ww. grupy były dwa konwoje – ONS.29 (44 statki) i ON.223 (54 statki). Pięć dni po ostatniej depeszy tj. 10 lutego o godzinie 15:04 odebrano kolejną o następującej treści:

„Z ekonomiczną prędkością obsadzić nowe rejony ataku (odstępy 30 mil morskich) jako grupa Igel 1 w kwadracie AL: U 283 3167 – U 549 2444 – U 714 3344 – U 271 3551 – U 441 2564 – U 985 3222 – U 545 2689 – U 212 2882 – U 406 2659 – U 764 6145 – U 734 5435 – U 984 5597 – U 546 2293 – U 989 3284. Jako Igel 2 w kwadracie AL: U 256 5435 – U 963 7515 – U 709 8182 – U 424 8532 – U 445 7515 – U 91 7861 – U 608 8841 – U 238 9715. W BE: U 386 2162 – U 650 1838 – U 571 1199 – U 281 1391 – U 231 2495 – U 666 (...).”.

Do tego dnia oraz w kolejnych nadchodzących dniach głównym celem obu grup był następujące konwoje: wykryty 6 lutego przez samolot dalekiego zwiadu Ju 290 (należący do FAGr 5), eskortowany przez Grupę Eskortową B3 i 2 Grupę Wsparcia składający się z 57 statków połączony konwój SL.147/MKS.38 (w trakcie operacji przeciwko niemu nie zauważony przez nikogo, od północy pozycję okrętów zgrupowania Igel opłynął składający się 24 statków, osłaniany przez amerykańską grupę eskortową konwój UC.12) oraz od 10 lutego: HX.277 (69 statków, Grupa Eskorta B1 i 6 Grupa Wsparcia) i ON.223 (54 statki, Grupa Eskortowa B7 i 10 Grupa Wsparcia). Dwunastego lutego po wykryciu przez detektor Naxos pracującego w pobliżu radaru przebywający w kwadracie AL 9796 U 445 o godzinie 01:04 wykonał alarmowe zanurzenie, uzyskując wkrótce potem kontakt akustyczny z jednostką nawodną. W celu jej identyfikacji dwadzieścia osiem minut później Rupprecht Fishler Graf von Treuberg zarządził wynurzenie na peryskopową, nie odnajdując jednak celu. Następnego dnia o 20:13 (kwadrat marynarki AL 8273) z pomostu U 445 zarejestrowano wpierw odgłosy i rozbłyski zbliżającego się ognia artyleryjskiego a wkrótce potem dostrzeżono sylwetkę niszczyciela oraz o 20:32 cienie dwóch kolejnych. O 20:43 w kierunku znajdującego się na kursie 0˚ wrogiego okrętu z wyrzutni nr II odpalono pojedynczą torpedę, po czym wykonano alarmowe zanurzenie. Wkrótce potem na okręcie zarejestrowano odgłos trafienia i dźwięki charakterystyczne dla tonącej jednostki, które dały Treubergowi powód do zgłoszenia jej zatopienia, co jednak nie znalazło potwierdzenia po alianckiej stronie. Trzynaście minut po tym ataku w pobliżu okrętu detonowało łącznie 17 bomb głębinowych, które na szczęście nie spowodowały żadnych szkód. Czternastego lutego wymykający się prześladowcom U 445, w związku z brakiem kontaktu akustycznego, w celu przeprowadzenia lustracji okolicy przez peryskop o 01:20 (kwadrat marynarki AL 8242) wyszedł na peryskopową. W trakcie prowadzonej następnie obserwacji hydroakustyk zameldował o zbliżającym się szybko kontakcie, co spowodowało, że Rupprecht Fishler Graf von Treuberg wydał rozkaz zwiększenia prędkości do całej naprzód i sprowadzenia okrętu na głębokość 2A (160 metrów). Wkrótce potem nad zanurzającym się U 445 przepłynął jeden z niszczycieli, który zrzucił serię dziesięciu bomb głębinowych. O 03:00 w pobliżu okrętu detonowała seria dobrze ulokowanych 12 bomb głębinowych, która spowodowała, że utracono nad nim kontrolę i zanim opanowano całą zaistniałą sytuację opadł on na głębokość 2A+75 (235 metrów). Oprócz w/w chwilowej utraty kontroli na skutek detonacji bomb na U 445 doszło m.in. do silnego przecieku dławnicy wału anteny radionamiernika oraz uszkodzenia sterburtowego sprzęgła. Nadmiar wody z zęzy w centrali został przepompowany do zbiorników regulacyjnych. O 08:00 (kwadrat marynarki AL 8454) w związku z brakiem jakiegokolwiek kontaktu z wrogiem oraz wyczerpującym się zapasem energii w akumulatorach i ciężkim do oddychania powietrzem Rupprecht Fishler Graf von Treuberg zarządził wynurzenie i jak najszybsze odejście z miejsca ataku, czemu sprzyjały opady ograniczającego widoczność deszczu. Dziewiętnaście minut później ze względu na odniesione uszkodzenia U 445 rozpoczął marsz powrotny do bazy. W trakcie jego trwania 18 lutego, po uzyskaniu o 22:00 namiaru na pracujący w pobliżu radar wykonano alarmowe zanurzenie, w trakcie którego trwania w pobliżu detonowały trzy bomby głębinowe. Wkrótce po mającym miejsce już następnego dnia o 03:58 wynurzeniu (kwadrat marynarki BF 6199) z pomostu U 445 dostrzeżono rozbłyski ognia przeciwlotniczego. Jakiś czas później detektor Naxos wykrył w pobliżu pracę nieprzyjacielskiego radaru, co spowodowało, że Rupprecht Fishler Graf von Treuberg nakazał wypuścić w powietrze dwa pozoratory Aphrodite, po czym niezwłocznie wykonać alarmowe zanurzenie. O 06:05 w związku z koniecznością doładowania baterii akumulatorów okręt z powrotem pojawił się na powierzchni, gdzie przebywał do 07:53, po czym ponownie schował się pod wodę, rozpoczynając trwający do 21:55 marsz w zanurzeniu. Dwudziestego szóstego lutego o godzinie 19:00 w kwadracie BF 9112 doszło do spotkania U 445 z także powracającym do bazy w U 260, z którym to następnie rozpoczął on wspólny marsz rutą Wassernixe. Następnego dnia po osiągnięciu o godzinie 08:00 punktu Pt.439 spotkano się z eskortą, w towarzystwie której o 15:20 dotarto do St. Nazaire, kończąc trwający prawie cztery tygodnie patrol (26 dni). W trakcie jego trwania przepłynięto 1.630 mil morskich na i 710,6 mili morskiej pod powierzchnią.

Patrol 7 (06.06.1944 – 15.06.1944)

06.06. U 445 pod dowództwem Rupprechta Fishlera Grafa von Treuberg o godzinie 17:00 odbił od kei bunkra U-bootów w St. Nazaire, po czym skierował się w stronę śluzy, którą wraz z U 650, U 437 i U 766 oraz w eskorcie dozorowca opuścił czterdzieści minut później, kierując się początkowo w stronę punktu Pt.439, by następnie po jego osiągnięciu skierować się rutą Wassernixe w stronę pozycji wyjściowej. Głównym zadaniem okrętu w trakcie tego patrolu było atakowanie zmierzających w stronę wybrzeży Francji nieprzyjacielskich sił inwazyjnych. Tego samego dnia na pokładzie U 445 odebrano pochodzącą z dowództwa depeszę nr 1942/6/848 o następującej treści:

„Obsadzą w kwadracie BF następujące rejony ataku: U 758 5842 – U 766 5897 – U 445 5876 – U 437 8399 – U 382 5795 – U 650 8377 – U 714 8351. Odstępy 30 mil morskich.”.

Następnego dnia (kwadrat marynarki BF 6731) aż trzykrotnie chowano się pod wodę w związku z wykryciem przez detektor Naxos pracującego w pobliżu wrogiego radaru i tak:

• pierwszy kontakt 01:08, pobyt w zanurzeniu do 04:30,
• drugi kontakt 04:38, pobyt w zanurzeniu do 04:53, 
• trzeci kontakt 05:04, pobyt w zanurzeniu do godzin popołudniowych.

Tego samego też dnia na okręcie Treuberga odebrano kolejną depeszę z dowództwa (nr 1754/7/873), która miała następującą treść:

„Nowe rozstawienie w kwadracie BF: U 981 2773 – U 270 4372 – U 228 5441 – U 260 4622 – U 255 5458 – U 262 5498 – U 758 5818 – U 766 5886 – U 650 9158 – U 382 9571 – U 993 4318 – U 333 4359 – U 608 4399 – U 281 5424 – U 985 5462 – U 970 5573 – U 445 5826 – U 437 6774 – U 714 9277.”.

Tuż przed północą 8 czerwca, zgodnie z ostatnim rozkazem obsadzono wyznaczoną na kwadrat BF 5826 pozycję, przystępując niezwłocznie do jej przemierzania w poszukiwaniu wroga. Następnego dnia w związku z trwającym od 8 czerwca alianckim lądowaniem w Normandii na okręcie Treuberga odebrano pochodzącą z dowództwa depeszę nr 0250/9/813 o następującej treści:

„W związku z inwazją wszystkie okręty jak najszybciej skierować się w rejon lądowania, obsadzić przypadające na następujące kwadraty rejony ataku: U 981 2773 – U 993 2797 – U 270 5161 – U 333 5272 – U 260 5524 – U 608 5297 – U 228 5576 – U 281 6417 – U 255 6477 – U 985 6457 – U 262 6743 – U 970 6723 – U 758 6768 – U 766 9242 – U 445 9223 – U 437 9264 – U 382 9671 – U 650 9377 – U 714 9538. Odstępy 30 mil.”.

Tego samego dnia, po uzyskaniu namiaru na pracujący w pobliżu radar o 04:36 (kwadrat marynarki BF 5822) wykonano alarmowe zanurzenie, po czym obrano kurs na kwadrat BF 9223. Dwa dni później 11 czerwca o 04:30 osiągnięto nakazaną pozycję, odbierając w ciągu tego dnia kolejną depeszę z dowództwa (FT 1750/11/855) o następującej treści:

„Przebywające w swoich rejonach okręty spoczywać na dnie, ograniczać czas pobytu na powierzchni. Zagrożenie minowe tak samo groźne jak lotnicze. W celu odebrania depesz o godzinie 00, 6, 12 i 18 wychodzić na głębokość umożliwiającą odebranie sygnału. Oczekiwać na dalsze instrukcje.”.

Dwunastego czerwca pomiędzy 06:45 a 22:23 (kwadrat marynarki BF 9261) U 445 spoczywał na dnie prowadząc nasłuch okolicy hydrofonami. Pół godziny, po mającym miejsce o 22:23 wynurzeniu z pomostu okrętu Treuberga dostrzeżono wrogi bombowiec (zidentyfikowany jako B-24 Liberator) wykonujący atak na inny przebywający w pobliżu okręt. Po naładowaniu baterii akumulatorów oraz przewentylowaniu wnętrza już następnego dnia o godzinie 00:43 schowano się pod wodę. O 06:39 na polecenie dowódcy osadzono okręt na dnie. W trakcie mającego miejsce o 18:00 seansu radiowego odebrano kolejną depeszę dowództwa (1331/13/884) o następującej treści:

„Wszystkie pozbawione chrap okręty w tym Sammler i U 292 jak najszybciej powrócić do baz. Do Lorient zmierzają: U 981, U 993, U 270, U 608, U 260 i U 292. Do St. Nazaire: U 281, U 228, U 985, U 255, U 758, U 766, U 437. Do Pallice idą: U 262, U 650, U 714, U 382 i U 675, U 445.”.

W trakcie rozpoczętego jeszcze tego samego dnia o 22:41 marszu powrotnego aż do 15 czerwca wielokrotnie nawiązywano kontakt z nieprzyjacielskimi samolotami. Piętnastego czerwca o 03:30 U 445 oraz także powracający do bazy U 262 spotkały się z eskortą, w towarzystwie której o 19:15 osiągnęły La Pallice, kończąc trwający ponad tydzień patrol (9 dni). W trakcie jego trwania przepłynięto 372 mile morskie na i 215 mil morskich pod powierzchnią.

 

W trakcie prawie dwumiesięcznego pobytu w bazie U 445 został wyposażony w mająca zwiększyć jego przeżywalność instalację chrap.

 

Patrol 8 (12.08.1944 – 17.08.1944)

12.08. U 445 pod dowództwem Rupprechta Fishlera Grafa von Treuberg wraz z U 650 o godzinie 22:00 opuścił La Pallice, by zgodnie z otrzymanymi rozkazami dostarczyć do broniących St. Malo wojsk potrzebną im amunicję (m.in. pociski przeciwpancerne). Następnego dnia, wkrótce po uzyskaniu namiaru na pracujący w pobliżu radar idący na powierzchni U 445 o godzinie 22:14 (kwadrat marynarki BF 6762) został ostrzelany z broni pokładowej przez nieprzyjacielski bombowiec zidentyfikowany jako typ Halifax. Czternastego sierpnia o 04:14 znajdujący się w kwadracie BF 6721 okręt Treuberga został wykryty a następnie zaatakowany przez należący do 172/K Sqn RAF bombowiec Wellington. Na skutek prowadzonego przez artylerzystów U 445 celnego ognia przeciwlotniczego nieprzyjacielska maszyna został zestrzelona, grzebiąc wraz z sobą całą swoją załogę. O 05:43 (kwadrat marynarki BF 6722) odparto drugi atak, tym razem jednak w wykonaniu Sunderlanda, który oprócz zrzucenia niecelnych bomb ostrzelał też okręt z broni pokładowej. Wkrótce potem Rupprecht Fishler Graf von Treuberg nakazał posadzić okręt na dnie, gdzie następnie przebywał przez pierwszą część dnia. Piętnastego sierpnia na pokładzie U 445 odebrano pochodzącą z FdU-West depeszę o następującej treści.”

„W związku z informacją komendanta obrony, że wyładunek w St. Malo nie jest możliwy wejść do Lorient.”.

Dwa dni później 17 sierpnia zgodnie z w/w rozkazem okręt Treuberga o 06:05 zawinął do Lorient, kończąc trwający pięć dni patrol.

 

W trakcie pobytu w bazie z okrętu wyładowano całą przeznaczoną dla St. Malo amunicję.

 

Patrol 9 (22.08.1944 – 24.08.1944)

22.08. U 445 pod dowództwem Rupprechta Fishlera Grafa von Treuberg o godzinie 21:00 opuścił bazę w Lorient, by następnie zgodnie z otrzymanymi rozkazami przedrzeć się przez aliancką blokadę do jednej z baz w Norwegii. Półgodziny później, po mającym miejsce na zewnętrznej redzie spotkaniu z U 650 i U 190 oraz okrętami eskorty, skierowano się w stronę punktu Lucie 2, który osiągnięto o 22:40. Po pożegnaniu się tam z eskortą U445 rozpoczął indywidualny marsz, schodząc godzinę później pod wodę, by następnie skierować się w stronę linii wód o głębokości 200 metrów. Dwudziestego czwartego sierpnia przebywający w kwadracie BF 5431 okręt Treuberga został wykryty a następnie zaatakowany bombami głębinowymi przez brytyjską fregatę HMS Louis, w wyniku czego poszedł na dno wraz z całą załogą.

*     *     *

Członkowie załogi U 445 polegli w dniu 24.08.1944 (w kolejności alfabetycznej):
Nazwisko, Imię	Ranga	Urodozny
Beez, Karl-Heinz	MaschOGfr	22.08.1924
Behren von, Herbert	MtrGfr	13.08.1926
Brandenburg, Günter	MaschGfr.	10.10.1923
Brodersen, Hans	MaschOGfr.	20.03.1922 Wilster
Brunswick, Friedrich-Wilhelm	BtsMt	05.09.1913
Buhl, Erich	Gfr.	19.09.1926
Burger, Werner	Lt.z.S.	07.05.1920
Butenhoff, Siegfried	MaschOGfr	16.03.1924
Drebing, Heinrich	MechOGfr	07.09.1924
Enders, Erhard	ObGfr	25.02.1924
Fiebranz, Helmut	ObGfr	15.01.1924
Fischer, Franz	MaschOGfr	17.03.1924
Fischler Graf von Treuberg, Rupprecht.	OLt.z.S.01.10.43	20.02.1920 Murnau
Göldner, Werner	OMasch	13.03.1915
Hensel, Willi	MtrOGfr	22.07.1924
Herrmann, Rudolf	MechHGfr	05.11.1921
Himpel, Werner	MaschOGfr	12.11.1923
Hirschmeyer, Friedrich	MechGfr	20.07.1924
Hirtes, Hermann	?	01.06.1922 Wiesbaden
Höh von der, Hermann	OLt.z.S.d.R.	23.04.1920 Neviges
Jachmann, Kurt-Theodor	MtrGfr	04.07.1923
Jägeler, Heinz	OBtsMt	21.03.1915
Just, Günter	MtrOGfr.	13.11.1923
Kempa, Alfred-Wilhelm	FkOGfr	09.12.1924
Kerber, Friedrich	OMasch	15.09.1915
Klamandt, Werner	OMaschMt	11.03.1921
Künchen, Werner	FkOGfr	06.12.1924
Lemanzyk, Franz	SanMt.d.R.	08.05.1921
Linden, Eduard	OGfr	10.10.1922
Mann, Felix	OGfr	06.09.1922
Melchior, Walter	ObMt	01.04.1920
Miserra, Gerhard	Maat.	11.04.1920
Muschinski, Josef	ObGfr	04.03.1924
Musielak, Siegesmund	ObGfr	25.01.1920
Oymanns, Johann	ObGfr	06.05.1923
Pankin, Gerhard	ObMt	17.02.1916
Passe, Günter	Lt.ing	08.09.1923
Pollak, Hans	Gfr.	18.07.1921
Richard, Rudolf-Paul-Ernst	Lt.z.S.	20.09.1923
Rost, Heinz	ObGfr	12.12.1923
Rudolph, Gerhard	ObMt.	30.07.1920
Schicke, Helmut	ObMt.	19.07.1921
Schmitten, Walter	ObMt.	01.12.1917
Schramm, Konrad	ObMt.	28.12.1917
Schröder, Rudolf	ObMt.	06.01.1920
Schuster, Friedrich	OStrm	16.06.1918
Spellmann, Georg	HGfr	29.09.1919
Thiel, Erwin	ObGfr	12.05.1925
Weissbach, Erich	ObGfr	04.08.1923
Welker, Edgar	ObGfr	14.03.1922
Wenzel, Max	ObGfr	07.03.1923
Wiemann, Heinrich	ObGfr	01.03.1924
Wiesel, Julius	ObGfr	01.03.1924
Wilmes, Heinrich	ObGfr	11.02.1923

*     *     *

Bibliografia:

http://uboat.net

http://www.ubootwaffe.net

http://uboatarchive.net/

http://www.wlb-stuttgart.de/seekrieg/chronik.htm

http://www.u-boot-archiv.de/

http://www.u-historia.com/

Blair Clay - Hitlera Wojna U-bootów tom I i II

Busch Rainer/Röll Hans-Joachim: Der U-Boot-Krieg: Die U-boot-Kommandanten tom 1

Busch Rainer/Röll Hans-Joachim: Der U-Boot-Krieg: Der U-Boot-Bau auf Deutschen Werften von 1935 bis 1945 tom 2

Busch Rainer/Röll Hans-Joachim: Der U-Boot-Krieg: Deutsche U-Boot-Erfolge von September 1939 bis Mai 1945 tom 3

Busch Rainer/Röll Hans-Joachim: Der U-Boot-Krieg: Deutsche U-Boot-Verluste von September 1939 bis Mai 1945 tom 4

Busch Rainer/Röll Hans-Joachim: Der U-Boot-Krieg: Die Ritterkreuzträger der U-Boot-Waffe von 1939 bis Mai 1945 tom 5

Ritschel Herbert - Kurzfassung Kriegstagebücher Deutscher U-boote 1939 - 1945

Rohwer Jürgen: Axis Submarine Successes 1939 - 1945

Trojca Waldemar - U-bootwaffe 1939-1945 cz. 1, 2, 3

Urbanke Axel - Die Versorger der "Grauen Wolfe"

Wynn Kenneth U-Boot-Operationen im Zweiten Weltkrieg Einsatzgeschichte U1-U510 tom 1

*     *     *

Poniżej: godła U 445 (źródło: internet)