U 455 Typ VIIC
|
|
Stocznia:
|
Deutsche Werke
AG, Kiel
|
|
Numer zamówienia:
|
286
|
|
Zamówienie:
|
16.01.1940
|
|
Położenie stępki:
|
03.09.1940
|
|
Wodowanie:
|
21.06.1941
|
|
Wcielenie do służby:
|
21.08.1941
|
|
Numer pocztowy:
|
M 03 850
|
|
Przebieg służby:
|
|
21.08.1941 –
31.12.1941
|
5 Flotylla
U-bootów, Kiel (szkolenie załogi)
|
|
01.01.1942 –
29.02.1944
|
7 Flotylla
U-bootów, St. Nazaire (służba frontowa)
|
|
01.03.1944 –
06.04.1944
|
29 Flotylla
U-bootów, Tulon (służba frontowa)
|
|
05.04.1944
|
Zatopiony na
południowy – wschód od Genui (pozycja 44.18,6N, 09.02,09E) na jednej z min
wchodzących w skład niemieckiej zagrody minowej o kodowej nazwie
„Fuss-Ball-Klub”
|
|
Dowódcy:
|
|
21.08.1941 –
22.11.1942
|
KL Hans-Heinrich
Giessler
|
|
22.11.1942 –
06.04.1944
|
KL Hans-Martin
Scheibe
|
|
Liczba patroli:
|
10
|
|
Zatopione/uszkodzone statki handlowe:
|
3 (17.865 ton)
|
0
|
|
Zatopione/uszkodzone okręty wojenne:
|
0
|
0
|
|
Zestrzelone/uszkodzone samoloty:
|
0
|
0
|
|
Okres służby U 455 przed rozpoczęciem wykonywania
patroli bojowych:
|
|
20.08. –
24.08.1941
|
Kiel – szkolenie
załogi.
|
|
25.08. –
05.09.1941
|
Kiel – próby
morskie i szkolenie załogi w ramach UAK.
|
|
06.09. –
08.09.1941
|
Eckernförde – próby
hydrofonów.
|
|
09.09. –
10.09.1941
|
Kiel – próby okrętu
w ramach UAK.
|
|
14.09. –
17.09.1941
|
Gotenhafen – próby
broni torpedowej w ramach TEK.
|
|
18.09. –
20.09.1941
|
Danzig – próby
okrętu (m.in. na mili pomiarowej) w ramach UAG I.
|
|
25.09. –
16.10.1941
|
Kiel – pierwszy
przegląd okrętu przeprowadzany przez stocznię Deutsche Werke AG.
|
|
17.10. –
18.10.1941
|
Swinemünde –
szkolenie załogi w obsłudze oraz ćwiczebne strzelanie z działka MG C/30.
|
|
20.10. –
31.10.1941
|
Danzig – szkolenie
w morzu w ramach Agru-Front.
|
|
01.11. –
02.11.1941
|
Danzig –
stacjonarne szkolenie załogi.
|
|
03.11. –
20.11.1941
|
Pillau – ćwiczenia
w strzelaniu torpedami w ramach 27 Flotylli U-bootów.
|
|
21.11. –
24.11.1941
|
Danzig – pobyt w
doku w celu usunięcia nieszczelności jednego ze zbiorników.
|
|
25.11. –
05.12.1941
|
Gotenhafen –
ćwiczenia taktyczne w ramach 27 Flotylli U-bootów.
|
|
07.12. –
09.12.1941
|
Rønne/Bornholm –
próby hydrofonów w ramach UAG-Schall.
|
|
10.12. –
11.01.1943
|
Kiel – przegląd
okrętu oraz prace konserwacyjne przeprowadzane przez stocznię Deutsche Werke
AG.
|
|
12.01. –
14.01.1943
|
Kiel –
przygotowanie okrętu do wyjścia na pierwszy patrol bojowy.
|
|
|
|
|
|
Patrol 1
(15.01.1943 – 28.02.1942)
15.01. U 455 pod
dowództwem Hansa-Heinricha Giesslera o godzinie 06:05 opuścił bazę w Kiel, by
zgodnie z otrzymanym rozkazem zwalczać nieprzyjacielską żeglugę na wodach Północnego
Atlantyku. Trzy godziny później, po osiągnięciu ruty15 doszło do spotkania z U
578, U 656, U 352 i U 591 oraz z pełniącym rolę eskorty przerywaczem zagród
minowych, w towarzystwie których skierowano się następnie w stronę Dużego
Bełtu. O 17:30, po osiągnięciu kwadratu AO 7244 rozpoczęto trwające niemal dwie
godziny oczekiwanie na przybycie nowej eskorty. Następnego dnia o 07:10
(kwadrat marynarki AO 4466) pieczę nad okrętami podwodnymi przejął kolejny
zespół eskorty, który składał się z jednostki Schiff 47 oraz czterech
dozorowców. Tego samego dnia o 19:25 zawinięto do bazy w Kristiansand, gdzie
oprócz uzupełnienia zapasów paliwa, smarów i wody Hans-Heinrich Giessler odbył
odprawę z dowódcą eskorty mającej ochraniać jego okręt aż do pozycji wyjściowej
na Atlantyk. Po zakończeniu wszystkich prac 17 stycznia o godzinie 03:13 wraz z
U 591 i U 352 oraz w eskorcie dwóch dozorowców opuszczono bazę, kierując się w
stronę kwadratu AN 3161, który ostatecznie osiągnięto ponad dziesięć godzin
później o 13:20. Po pożegnaniu się tam z eskortą jeszcze przez prawie półtorej
godziny kontynuowano marsz na powierzchni, po czym w celu dotarcia załogi
Hans-Heinrich Giessler zarządził alarmowe zanurzenie oraz podwodny marsz, które
oprócz w/w „dotarcia” potwierdziło też 100% szczelność okrętu. Dziewiętnastego
stycznia o 03:23 U 455 osiągnął przypadający na kwadrat AF 7587 punkt wyjścia,
po czym zmienił swój dotychczasowy kurs na 235˚ (marsz tym kursem był mocno utrudniony
przez wiejący z kierunku południowego stopniowo przechodzącego na kierunek
wschodni z siłą 6 - 7˚ wiatr, po za tym na skutek wzburzonego morza do wnętrza
okrętu poprzez otwarty właz na pomoście dostawały się duże ilości wody ale mimo
tych niedogodności jak zapisał w KTB okrętu dowódca, załoga mężnie znosiła swój
pierwszy kontakt ze wzburzonym Atlantykiem). Następnego dnia o 20:00 (kwadrat marynarki
AF 7778) rozpoczęto przedzieranie się przez położony pomiędzy Islandią a
Wyspami Owczymi akwen, kierując się w stronę otwartych wód Atlantyku. Tego
samego dnia o 23:10 ze względu na niedopatrzenie ze strony pełniącego obowiązki
dowódcy wachty mechanika, w przedziale silników diesla doszło do podtopienia
dolnych partii obu silników oraz sprzęgieł (przyczyną był nadmiar znajdującej
się w zęzach wody), co spowodowało, że do czasu zakończenia napraw okręt
zmuszony był iść na silnikach elektrycznych (wkrótce potem nadmiar wody
przepompowano przy pomocy ręcznej pompy do zęzy w centrali). Tydzień później 27
stycznia o godzinie 18:39 na pokładzie U 455 odebrano pochodzącą z BdU depeszę
o następującej treści:
„Jako rejon ataku
obsadzić, sektory w punkcie A w środku kwadratu AE 5531: Strelow, Punkt A 210˚
- 260˚. Giessler, Punkt A 260˚ - 310˚. Rathke, Punkt A 310˚ - 380˚.”.
Głównym celem w/w
okrętów był położony na Islandii Sydisfjordur, w którym to według podejrzeń
wywiadu miały formować się płynące z pomocą wojskową dla Związku Radzieckiego
nieprzyjacielskie konwoje. Następnego dnia o 05:46 (kwadrat marynarki AE 5971)
w odległości zaledwie 15 metrów po stronie sterburty z pomostu okrętu
dostrzeżono zerwaną z łańcucha kotwicznego dryfującą minę morską. Ponad
dziewięć godzin później o 15:00 osiągnięto granicę wyznaczonego rejonu
operacyjnego a o 16:55 w odległości ca. 500 metrów po stronie bakburty
dostrzeżono drugą w ciągu tego dnia dryfującą minę morską. Dwudziestego
dziewiątego stycznia pod osłoną zmierzchu U 455 dotarł na odległość zaledwie 8
mil morskich od Islandzkiego brzegu. O 10:18 chcąc uniknąć wykrycia
Hans-Heinrich Giessler zanurzył okręt, rozpoczynając następnie skryte
poszukiwanie celów. Ponad dziewięć godzin później o 19:57 U 455 z powrotem
pojawił się na powierzchni, wykorzystując do obserwacji okolicy silną poświatę
znajdującego się po południowej stronie księżyca. W takcie tego marszu o 21:47
tylko dzięki zarządzonemu ostremu zwrotowi w ostatniej chwili wyminięto
znajdującą się na kursie kolizyjnym dryfującą minę morską. Trzydziestego
stycznia o 19:32 (kwadrat marynarki AE 5614), w odległości ca. 5.000 metrów, na
kursie 290˚ dostrzeżono kierujący się w stronę brzegu Islandii bratni okręt
podwodny, którym był U 435. Także i następnego dnia nawiązano kontakt wzrokowy
z U-bootem a mianowicie o 04:37 ze znajdującym się na kursie 240˚ U 352. Prawie
trzy godziny później o 07:30 (kwadrat marynarki AE 5611) w odległości ca 1.000
metrów po stronie sterburty dostrzeżono czwartą już podczas tego patrolu
dryfującą minę morską (jak zapisał w KTB okrętu dowódca było to możliwe dzięki
spokojnemu morzu oraz bardzo jasnej nocy, podczas której przebywający na
pomoście wachtowi mogliby nawet czytać). Wieczorem tego samego dnia o 23:19 na pokładzie
U 455 odebrano kolejną depeszę z dowództwa o następującej treści:
„Strelow, Geissler
i Rathke utworzyć grupę Hecht. Port docelowy w przypadku braku konieczności
dokonania poważniejszych napraw Bergen.”,
(konieczność powrotu
do Bergen zamiast marszu w stronę bazy w St. Nazaire jak stwierdził dowódca nie
wywołała u niego jak i u jego załogi zbytniego zachwytu).
Pierwszego lutego
okręt Geisslera pomyślnie przeprowadził rekonesans położonych od Borger aż do
Vidfjordu kotwicowisk, w wyniku którego ustalono, że wewnętrzne kotwicowisko
Seydisfjordu ochraniane jest od strony otwartych wód przez okręty dozorowe,
reflektory oraz sieci zagrodowe. Poza tym w trakcie rekonesansu w/w fiordu o
16:45 dostrzeżono wpływający na jego wewnętrzne kotwicowisko statek. Drugiego
lutego o 06:28 (kwadrat marynarki AE 5611) na kursie 200˚ dostrzeżono bratni
U-boot, którym okazał się być U 353. Dwa dni później 4 lutego (kwadrat
marynarki AE 5532) na przebywającym w zanurzeniu U 455 zarejestrowano odgłos
pojedynczej detonacji bomby głębinowej. Przeprowadzona wkrótce potem prze
dowódcę obserwacja okolicy przez peryskop doprowadziła do wykrycia znajdującego
się na kursie 20˚ dozorowca i drugiego położonego dalej, których obecności nie
zarejestrował GHG. O 16:30 w kwadracie AE 5536 po raz drugi w ciągu tego dnia
zarejestrowano odgłosy detonacji bomb głębinowych, które tym razem trwały aż do
18:00 (jak zapisał w KTB okrętu dowódca dla niego oraz dla większość jego
załogi był to pierwszy kontakt z bombami głębinowymi wroga). Siódmego lutego o
17:08 (kwadrat marynarki AE 5532) zaobserwowano, że dostrzeżony sześć dni
wcześniej frachtowiec opuścił wody Seydisfjordu. Ze względu na ubogość celów
ruszono w pościg za nieprzyjacielem, z którym to następnego dnia o godzinie
19:47 (kwadrat marynarki AE 5787) w gęstej mgle ostatecznie utracono kontakt.
Dziewiątego lutego o 22:38 w kwadracie AE 3536 wykryto inny statek ,w stronę
którego niezwłocznie się skierowano. Półgodziny później o 23:08 w kierunku
nieprzyjacielskiej jednostki odpalono salwę dwóch torped, które chybiły jednak
celu (dalszych prób ataku już się nie podejmowano). Szesnastego lutego na
polecenie dowódcy o 19:24 (kwadrat marynarki AE 5627) bez powodzenia próbowano
rozstrzelać dostrzeżoną przez wachtowych dryfującą minę morską. Tydzień później
w związku z niskim stanem paliwa (w tym momencie na okręcie pozostało go
jeszcze 23m3) o 08:00 (kwadrat marynarki AE 5562) Hans-Heinrich
Giessler zarządził rozpoczęcie marszu powrotnego. Dwudziestego ósmego lutego o
godzinie 09:00 osiągnięto rejon Marstein (kwadrat marynarki AN 2482), gdzie
spotkano się z patrolowcem Unitas, z którego to pokładu dwadzieścia dwie minuty
później podjęto dowódcę eskorty. Tego samego dnia o 13:25 osiągnięto Bergen,
kończąc trwający ponad sześć tygodni patrol (45 dni). W trakcie jego trwania U
455 przepłynął 5.244,6 mili morskiej na i 1.077,2 mili morskiej pod
powierzchnią.
Patrol 2
(21.03.1942 – 30.03.1942)
21.03. U 455 pod
dowództwem Hansa-Heinricha Giesslera o godzinie 18:40 w eskorcie patrolowca
Unitas opuścił Bergen kierując się w stronę Hjeltefjord. O 21:33 osiągnięto
pozycję wyjściową żegnając się z eskortą. Zgodnie z otrzymanymi przed wyjściem
z Bergen rozkazami w drodze do bazy w St. Nazaire okręt Giesslera miał przeprowadzić
ofensywny patrol na wodach Północnego Atlantyku. Następnego dnia o 06:50
(kwadrat marynarki AF 7688) w celu dotarcia załogi dowódca U 455 zarządził
alarmowe zanurzenie, po którym to rozpoczęto marsz w zanurzeniu. Dwudziestego
trzeciego lutego o 10:40 odebrano pochodzącą z BdU depeszę o następującej
treści:
„Hoffmann,
Kelbling, Giessler i Berger z jak najwyższą prędkością marszową kierować się do
zachodniej Francji.”.
Dwudziestego
czwartego marca na zmierzającym w stronę wybrzeży Francji U 455 (kwadrat
marynarki AM 2435) od godziny 16:00 obserwowano postępujące pogarszanie się
dogodnej dla idącego na powierzchni okrętu pogody (silny wiatr rozgonił chmury
zwiększając zagrożenie ze strony lotnictwa). Trzydziestego marca U 455 przybył
do punktu Nanni 1, gdzie o 09:15 nawiązał kontakt z odległym o 1.000 metrów,
znajdującym się na kursie 40˚ U 594. O 10:51 w kwadracie BF 6443 oba okręty
spotkały się z eskortą, w towarzystwie której o 11:45 osiągnęły bunkier w bazie
w St. Nazaire. W trakcie trwającego ponad tydzień patrolu (9 dni) U 455
przepłynął 1.757,6 mili morskiej na i 184,1 mili morskiej pod powierzchnią.
05.04.1942 nastąpiły zmiany w składzie załogi
U 455, który zwiększył się o czterech nowych członków:
- FkGfr Molla,
- Mtr.II Gerharda
Schwarza,
- Mtr Bunsena,
- Mtr VII(T) Ericha
Reissmüllera.
16.04.1942 z przyczyn zdrowotnych skład załogi uległ kolejnym
zmianom, bowiem w miejsce MtrGfr Cieslaka, który podczas urlopu poważnie się
rozchorował przybył Mtr.II Heinz Dickkop. Oprócz w/w zastępstwa na okręt
przybył też mający pełnić rolę WO Oblt.z.S Heinz Kummetat.
Patrol 3
(16.04.1942 – 16.06.1942)
16.04. U 455 pod
dowództwem Hansa-Heinricha Giesslera o godzinie 18:05 opuścił St. Nazaire, by
zgodnie z otrzymanym rozkazem zwalczać nieprzyjacielską żeglugę na wodach
Północnego Atlantyku. O 19:20 na redzie spotkano się z eskortą, która
towarzyszyła okrętowi do godziny 20:55. Następnego dnia, po osiągnięciu
kwadratu BF 5839 U 455 o godzinie 06:43 zszedł w zanurzenie, rozpoczynając następnie
podwodny marsz na głębokości A-60 (20 metrów). Dwudziestego kwietnia o 09:30
(kwadrat marynarki BE 9416) Hans-Heinrich Giessler zarządził ćwiczebne
zanurzenie. Ponad półgodziny później o 10:05 dowódca zarządził trwającą
kwadrans musztrę, mającą uczcić przypadające na ten dzień urodziny Adolfa
Hitlera. O 12:10 okręt z powrotem pojawił się na powierzchni, kontynuując dalej
marsz w stronę nakazanego sektora. Następnego dnia o 09:38 w kwadracie BE 8572
na kursie przeciwnym dostrzeżono sylwetkę bratniego okrętu podwodnego, którym
jak się później okazało był U 202 (próba wymiany sygnałów rozpoznawczych
pozostała bez odzewu). Drugiego maja o godzinie 00:45 na pokładzie U 455
odebrano pochodzącą z BdU depeszę o następującej treści:
„U 455, U 593, U
553, U 588 w celu przechwycenia meldowanego przez U 576 zgrupowania okrętów
wojennych, dnia 3 maja, godzina 21:00 przebywać w następującej kolejności w
linii dozoru od BB 6981 do 9695.”.
Trzeciego maja
poszukujący meldowanego wroga okręt Geisslera o 05:35 w kwadracie BB 9663
nawiązał kontakt wzrokowy najpierw z chmurą dymu a wkrótce potem z samotnym
statkiem, w stronę którego niezwłocznie się skierował. Prawie półtorej godziny
później w kierunku celu, który w międzyczasie zidentyfikowano jako tankowiec
wystrzelono salwę dwóch torped uzyskując jedno trafienie, po którym to zastopował
on z wyraźnym przegłębieniem na rufę. Trafioną jednostką okazał się być maruder
z konwoju ON.89 (pozostał za nim z powodu problemów z maszynami), należący do
brytyjskiego armatora British Tanker Co Ltd. z Londynu tankowiec British
Workman (6.994 ton). O 07:17 w kierunku statku oddano strzał dobijający, który
podobnie jak i drugi oddany siedem minut później najprawdopodobniej na skutek
defektu okazał się nieskuteczny. Dopiero odpalona o 07:42 kolejna – piąta już
torpeda zadziałała jak należy i British Workman w końcu poszedł przez rufę na
dno. O 14:36 (kwadrat marynarki BC 9391) wykonano alarmowe zanurzenie uciekając
pod wodę przed nadlatującym dwusilnikowym samolotem, który w ślad za okrętem
zrzucił pojedynczą bombę głębinową, która silnie nim wstrząsnęła, powodując
powstanie na szczęście tylko drobnych uszkodzeń. Podczas pobytu pod wodą, w
kolejnych minutach na U 455 zarejestrowano jeszcze 21 detonacji
zidentyfikowanych jako pochodzące od bomb-lotniczych. Czwartego maja o 09:51
otrzymano kolejną depeszę z dowództwa o następującej treści:
„Opuścić linię
dozoru, podjąć marsz na zachód.”.
Dwa dni później 6
maja, korzystając z chwili spokoju, pomiędzy godziną 12:56 a 13:52 w kwadracie
BB 8669 do wnętrza okrętu przeładowano dwie umieszczone w wodoszczelnych
zasobnikach pod pokładem zapasowe torpedy. Ósmego maja o 02:13 (kwadrat
marynarki CB 3271) z pomostu U 455 dostrzeżono szybko zbliżający się cień
jednostki nawodnej, która wkrótce potem okazała się być nieprzyjacielskim
niszczycielem, w ucieczce przed którym wykonano alarmowe zanurzenie. W trakcie
schodzenia na głębokość A+90 (170 metrów) w pobliżu okrętu detonowało najpierw
16 a następnie 23 bomby głębinowe, które spowodowały chwilowa utratę nad nim
kontroli i w konsekwencji tego jego opadniecie na głębokość A+100 (180 metrów).
Na szczęście dla jednostki Geisslera eksplozje bomb nie spowodowały żadnych
uszkodzeń. Po ponad trzech godzinach pobytu w zanurzeniu o 05:45 (kwadrat
marynarki CB 3196) U 455 z powrotem pojawił się na powierzchni, rozpoczynając
marsz kursem 210˚. Dziewiątego maja o 18:36 (kwadrat marynarki CB 2853) z
pomostu U 455 dostrzeżono najpierw chmurę dymu a wkrótce sylwetkę samotnego
statku, w stronę którego następnie się skierowano. Po zmniejszeniu dystansu
dzielącego obie jednostki o 20:40 Hans-Heinrich Giessler zarządził zanurzenie
na peryskopową oraz przygotowanie dwóch dziobowych wyrzutni torpedowych do
strzału. Zanim jednak odpalono przygotowane torpedy zidentyfikowano cel jako
szwedzki Drottningholm, w związku z czym zaniechano ataku. Po odpłynięciu
statku o 23:26 U 455 z powrotem pojawił się na powierzchni, rozpoczynając marsz
kursem 295˚. Jedenastego maja o 16:00 osiągnięto przypadający na kwadrat CA
rejon operacyjny. Dwa dni później 13 maja o 01:33 (kwadrat marynarki CA 6496)
nawiązano kontakt wzrokowy z kolejnym statkiem, który w trakcie pogoni okazał
się być neutralną jednostką z ataku na którą zrezygnowano. Piętnastego maja,
pomiędzy godziną 10:59 a 02:47 w kwadracie CA 5464 okręt spoczywał na dnie,
prowadząc nasłuch okolicy hydrofonami. Następnego dnia o 08:54 osiągnięto linię
głębokości 20 metrów (kwadrat marynarki CA 5195), gdzie nie napotkano jednak
żadnego ruchu. Tego samego dnia pomiędzy 09:10 a 02:59 po raz drugi podczas
tego patrolu (kwadrat marynarki CA 5276) okręt spoczywał na dnie prowadząc
nasłuch okolicy hydrofonami. Osiemnastego maja o 18:27 w kwadracie CA 5479
nawiązano kontakt wzrokowy z ocenianym na ca. 12.000 ton statkiem pasażersko –
towarowym, w stronę którego pomimo krążących nad nim dwóch samolotów
niezwłocznie się skierowano. Dziesięć minut później w stronę statku wystrzelono
salwę czterech torped, rejestrując po czterech minutach odgłos pojedynczej
detonacji. Ze względu na obecność w powietrzu wrogich maszyn niemożliwa była
jednak obserwacja skutków ataku, w związku z czym Hans-Henrich Giessler zgłosił
tylko uszkodzenie celu. Dwudziestego pierwszego maja o 02:55 w kwadracie CA
6417 nawiązano kontakt z kolejnym dużym statkiem, którego po wyjściu na dogodną
do ataku pozycję o 04:07 bezskutecznie zaatakowano torpedą G7a. Tego samego
dnia U 455 otrzymał z dowództwa polecenie dołączenia do formowanego zgrupowania
Pfadfinder, którego głównym celem były nieprzyjacielskie konwoje. Dwudziestego
dziewiątego maja o 18:11 w kwadracie CB 7375 dostrzeżono samotny dwumasztowy
motorowiec, w stronę którego następnie się skierowano, schodząc wkrótce potem
na peryskopową. Czterdzieści minut później w stronę ocenianej na ca. 4.000 ton
jednostki odpalono salwę dwóch torped, które jednak chybiły celu. O 19:45
Hans-Heinrich Giessler chcąc ponownie zaatakować przeciwnika nakazał wynurzenie
i pościg za nim ale ze względu na jego dużą prędkość, wynoszącą od 15 do 16
węzłów zmuszony był wkrótce potem zrezygnować ze swoich zamiarów. Tuż po
północy następnego dnia o 00:30 w kwadracie CB 7248 uzyskano kontakt wzrokowy z
kolejnym samotnym statkiem, za którym wkrótce potem ruszono w pościg. Po
zmniejszeniu dystansu dzielącego obie jednostki o 05:17 U 455 zszedł na
peryskopową a czterdzieści pięć minut później w kierunku celu odpalił
pojedynczą torpedę, która jednak spudłowała. Zirytowany tym niepowodzeniem
dowódca o 06:16 zarządził wynurzenie i zaatakowanie niedoszłej ofiary z działa
pokładowego. O 06:57 (kwadrat marynarki CB 4794) ze względu na wykrycie w
pobliżu obecności niezidentyfikowanego okrętu podwodnego, w przypadku którego
zachodziła obawa, że należy on do amerykanów Heinz-Heinrich Giessler przerwał
pościg za statkiem, nakazując wykonać alarmowe zanurzenie (w wyniku tego
utracono kontakt ze ściganą jednostką). Po południu tego samego dnia o 14:35 w
kwadracie CB 4894 doszło do spotkania z U 566, z którego to dowódcą Hans-Heinrich
Giessler wymienił się informacjami na temat dotychczasowego przebiegu patrolu.
Kilka godzin później, w związku z kończącymi się zapasami U 455 rozpoczął marsz
powrotny do bazy. Trzeciego czerwca o 19:20 w kwadracie CC 2661 z pomostu
okrętu Giesslera dostrzeżono odległy o 7 mil morskich bratni U-boot, z którym
to następnie bez powodzenia próbowano wymienić się sygnałami rozpoznawczymi
(prawdopodobnie był nim U 373). Następnego dnia przebywający na pomoście okrętu
wachtowi o 10:00 (kwadrat marynarki CC 3254) zameldowali o dostrzeżeniu
trójmasztowego szkunera, w stronę którego się skierowano, schodząc wkrótce
potem na peryskopową. Podczas prowadzonej przez peryskop obserwacji celu
Hans-Heinrich Geissler zidentyfikował go jako portugalski Oliveirense. Tego
samego dnia o 18:19 w kwadracie BC 8776 nawiązano kontakt wzrokowy z bliźniaczą
jednostką wykrytego kilka godzin wcześniej żaglowca – szkunerem Delaes. Sześć
dni później 10 czerwca przebywający w rejonie korytarza „Anton” U 455 o 17:34
(kwadrat marynarki BD 4579) nawiązał kontakt wzrokowy najpierw z chmurą dymu a
wkrótce potem z samotnym tankowcem, który zidentyfikowano jako typ Laclan
(8.621 ton). Nie będąc pewien czy dostrzeżona jednostka jest w 100% brytyjska
oraz ze wzglądu na w/w korytarz „Anton” Hans-Heinrich Giessler wysłał do
dowództwa zapytanie o następującej treści:
„W BE 4546
tankowiec typ „Laclan” z działem, kurs 190˚, 9 węzłów w zasięgu wzroku.
Przebywam 4819. Zapytanie atakować.”.
Kilka godzin później
otrzymano odpowiedź o następującej treści:
„Do Giesslera
„ominąć”.”
Następnego dnia, w
godzinach porannych o 05:42 w kwadracie BE 7217 z wyrzutni rufowej, w kierunku
wykrytego wcześniej samotnego tankowca wystrzelono torpedę, która trafiła w
cel, powodując na nim eksplozję oraz zapalenie się przewożonego przez niego
ładunku paliwa. Storpedowaną jednostką, która w wyniku tego poszła na dno był
będący maruderem z konwoju SL-111, należący do brytyjskiego armatora Panama
Transport Co (Anglo-American Oil Co) z Londynu tankowiec Geo H. Jones (6.914
ton). Szesnastego czerwca o 06:37 U 455 osiągnął kwadrat BF 6463, gdzie spotkał
się z eskortą, w towarzystwie której o 09:30 dotarł do bazy w St. Nazaire,
kończąc trwający prawie dziewięć tygodni patrol (61 dni). W trakcie jego
trwania przepłynięto 8.850 mil morskich na i 574 mile morskie pod powierzchnią.
07.08.1942 wśród załogi U 455 wybuchła
epidemia błonicy, co spowodowało, że została ona w całości objęta kwarantanną.
Pięć dni później 12 sierpnia załoga okrętu Giesslera została przeniesiona na ląd
na kwatery w Hotelu La Baule, podczas gdy opiekę na stojącym w bunkrze U 455
przejął personel 7 Flotylli U-bootów. Dwudziestego pierwszego sierpnia po
zbadaniu całej załogi stwierdzono, że jest ona zdrowa w związku z czym zdjęto z
niej kwarantannę.
Zmiany personalne
w składzie załogi U 455:
- z
okrętu zeszli:
- I W.O. Lt.z.S Hans-Guido Valentiner – skierowany na kurs dla dowódców,
- Lt.z.S Joachim Bandlow i Fähnr.z.S Hans-Joachim Penner-Schober – skierowani na
kurs dla oficerów wachtowych,
- Btsm Kuhn – jako niezdatny do służby na pokładzie U-boota,
- FkObGfr Klaus, MaschGfr Uhlig, ObGfr Breuer – skierowani na kurs jako kandydaci
na stopnie podoficerskie,
- MtrGfr Bunsen, MtrGfr Engel, FkGfr Moll, MaschGfr Karl Wertan, MtrObGfr
Cieslack – jako chorzy nie nadający się do służby,
- na
okręt przybyli:
- Obl.z.S Johannes Meermeier (jako nadliczbowy oficer wachtowy) i Lt.z.S Nissen,
- ObBtsm Richard Schuhe (jako nadliczbowy podoficer) i Btsm Horst Börner,
- FkGfr Lanzier i FkGfr Zaum,
- MaschGfr Herbert Schickhaus i MaschGfr Helmut Spitzer,
- MtrObGfr Schmitter, MtrGfr Hans Dondrup i MtrGfr Friedrich.
Patrol 4
(22.08.1942 – 28.10.1942)
22.08. U 455 pod
dowództwem Hansa-Heinricha Giesslera o godzinie 10:28 odbił od kei bunkra w
St.Nazaire, po czym o 11:05 opuścił śluzę, spotykając się dziesięć minut
później na zewnętrznej redzie z przerywaczem zagród minowych, w towarzystwie
którego obrał następnie kurs w stronę pozycji wyjściowej na wody Zatoki
Biskajskiej. Zgodnie z otrzymanym rozkazem w trakcie tego patrolu głównym
zadaniem Heinza-Heinricha Giesslera było skryte postawienie na podejściu do
położonego w Północnej Karolinie portu Charleston pola minowego, składającego z
12 min typu TMB II. Poza ładunkiem min na pokładzie okrętu w początkowej fazie
jego rejsu przebywali też specjaliści z zakresu radiokomunikacji. O 14:13
osiągnięto przypadającą na kwadrat BF 6492 pozycję wyjściową, gdzie pożegnano
się z eskortą, na którą przekazano zaokrętowanych specjalistów. Dwudziestego
ósmego sierpnia w kwadracie BE 5495 doszło do dwóch spotkań z bratnimi
U-bootami, wpierw o 16:34 z U 183 a nieco ponad dwie godziny później z U 256, z
którego to otrzymano książkę kodową, której przez niedopatrzenie nie dostarczono
na okręt przed wypłynięciem z bazy. Ósmego września o 15:54 (kwadrat marynarki
CD 1881) wykonano zanurzenie, po czym w trakcie mającego miejsce koncertu
życzeń na rzecz oddziału Czerwonego Krzyża w patronackim mieście okrętu
Fost/Lausitz wśród załogi zebrano kwotę 500,00 RM. Tydzień później na pokładzie
U 455 odebrano skierowaną bezpośrednio do jego dowódcy specjalną depeszę o
następującej treści:
„Telegram dla
Giesslera: Przybył silny i zdrowy młodzieniec.”.
Tego samego dnia, tuż
przed północą (kwadrat marynarki DC 2764) U 455 obrał kurs 270˚ prowadzący go w
stronę wyznaczonej w rozkazach pozycji minowania. W godzinach porannych 18
września o 05:08 (kwadrat marynarki DB 3840) z pomostu przebywającego w
odległości 30 mil morskich od brzegów Stanów Zjednoczonych AP okrętu Giesslera
na horyzoncie dostrzeżono łunę pochodzącą od świateł Charlestonu. Kilka godzin
później pomiędzy 08:45 a 09:52 w kwadracie DB 3842 postawiono pierwsze sześć
min TMB II, po czym ze względu na zbyt duży ruch żeglugowy przerwano operację
oddalając się w kierunku wschodnim, gdzie po jakimś czasie posadowiono okręt na
znajdującym się w tym miejscu na głębokości 39 metrów dnie. Następnego dnia o
03:57 Hans-Heinrich Giessler zarządził wynurzenie a następnie obranie kursu na
pozycję minowania. Po przybyciu na miejsce, ponad cztery godziny później w
kwadracie DB 3841 pomiędzy 08:22 a 08:54 postawiono pozostałe sześć min (pozycja
32˚20' - 32˚45,5' N/79˚49' - 78˚40' W), po czym skierowano się na głębsze wody.
W dniu 22 września na przebywającym aktualnie w kwadracie BD 6240 okręcie
dokonano nieudanej próby naprawy szwankującego żyrokompasu. Trzy dni później 25
września wciąż krążący w pobliżu wybrzeży Stanów Zjednoczonych U 455 aż
dwukrotnie zmuszony był uciekać pod wodę przed nadlatującymi samolotami:
- o 14:07 (kwadrat
marynarki DC 2379) przed dwusilnikową maszyną, pobyt w zanurzeniu do 14:52,
- o 17:57 (kwadrat
marynarki DC 2382) przed czterosilnikową maszyną, pobyt w zanurzeniu do 19:41.
Drugi z w/w samolotów
zdołał wykonać atak zrzucając w ślad za okrętem Giesslera serię czterech bomb
głębinowych, które detonowały na głębokości 30 metrów powodując na nim powstanie szkód w elementach szklanych.
Pierwszego października o 22:03 w kwadracie CB 3634 nawiązano kontakt wzrokowy
ze znajdującym się na kursie 335˚ szybkim motorowcem, z pościgu za którym ze
względu na jego dużą prędkość jednak zrezygnowano. Dwa dni później 3
października o godzinie 14:00 (kwadrat marynarki BB 9541), na kursie 276˚ nawiązano
kontakt wzrokowy z kolejną jednostką, którą po zmniejszeniu dystansu okazał się
być irlandzki frachtowiec Irish Larch. Następnego dnia o 20:00 U 455 dotarł do
swojego nowego rejonu operacyjnego przypadającego na kwadrat BB, gdzie natknął
się na sztormowe warunki (stan morza 7 do 8 ). Siódmego października o 05:14
(kwadrat marynarki BB 6690) wyminięto dostrzeżone przez wachtowych jednostki
rybackie i żaglowe. Tego samego dnia (kwadrat marynarki BB 6631) U 455 jeszcze kilkakrotnie
wchodził w kontakt z wrogiem za każdym razem jednak nie mając jakichkolwiek
szans na wykonanie ataku i tak:
- o 12:45 z korwetą,
- o12:54 z żaglowcem,
- o 13:59 ze szkunerem,
- o 15:04 z tankowcem.
Tuż przed północą
szesnastego października przebywający akurat w kwadracie BC 4662 U 455 na
polecenie dowództwa rozpoczął marsz powrotny do bazy. Dwanaście dni później 28
października na okręcie Giesslera odebrano pochodzącą z FdU-West depeszę o
następującej treści:
„Sturm i Giessler
w punkcie spotkania oczekiwać na eskortę.”.
Po południu tego
samego dnia o 13:08 dotarto na miejsce spotkania (kwadrat marynarki BF 6495),
gdzie rozpoczęto krążenie w oczekiwaniu na pojawienie się eskorty oraz U 410.
Prawie cztery godziny później doszło do spotkania z w/w jednostkami, w
towarzystwie których o 20:00 U455 osiągnął prowadzącą do St. Nazaire śluzę. W
trakcie trwającego prawie siedem tygodni patrolu (68 dni) przepłynięto 7.705,6
mili morskiej na i 1.316,8 mili morskiej pod powierzchnią.
Na postawionym przez
U 455 polu minowym nie zatonął bądź został uszkodzony żaden statek a samo pole
zostało dość szybko wykryte i wytrałowane.
Zmiany personalne
w składzie załogi U 455:
- z
okrętu zeszli:
- Kplt. Hans-Heinrich Geissler – przeniesiony na stanowisko lądowe do
Inspektoratu Torpedowego,
- Oblt.z.S Heinz Kummetat – który po ukończeniu kursu dowódczego objął stanowisko
dowódcy na U 572,
- Masch.Mt. Otterbach, Masch.Ob.Gfr Krüger, MaschObGfr Wienand,
- Btsmt Trautmann, Btsmt Fichtenau, MechGfr Schmitt,
- MtrGfr Birkenfeld i MtrGfr Schöneck,
- na
okręt przybyli:
- Oblt.z.S Hans-Martin Scheibe – nowy dowódca,
- Fähnr.z.S Euring, Fähnr.z.S Rössner,
- ObBtsmt Kuhn,-
MaschObGfr Karl Wertan,
- MaschGfr Georg Wille, MaschGfr Günter Böhm,
- MtrGfr Hans Czerwinski, MtrGfr Otto Kettenhahn lub Kottenhahn,
- MechGfr Otto Hopfe.
Patrol 5
(24.11.1942 – 24.01.1943)
24.11. U 455 pod
dowództwem Hansa-Martine Scheibego o godzinie 14:45 odbił od kei bunkra w St.
Nazaire, po czym po opuszczeniu śluzy na redzie spotkał się eskortą, w
towarzystwie, której o 19:00 osiągnął pozycję wyjściową na wody Zatoki
Biskajskiej. Zgodnie z otrzymanymi przed wyjściem z bazy rozkazami głównym
celem okrętu było zwalczanie nieprzyjacielskiej żeglugi na wodach Północnego
Atlantyku. Następnego dnia o 07:23 (kwadrat marynarki BF 5869) U 455 zszedł w
zanurzenie rozpoczynając podwodny marsz na głębokości A-40 (40 metrów). Dwa dni
później 27 listopada na okręcie odebrano pochodzącą z BdU depeszę o
następującej treści:
„Nowy punkt
docelowy: Thurmann, Trojer, Scheibe, Hinsch, Baberg i Kapitzky to kwadrat AK
92. Ekonomiczna prędkość marszowa.”.
Dwudziestego
dziewiątego listopada o 10:58 odebrano kolejną depeszę z dowództwa o
następującej treści:
„U 610, U 600, U
373, U 553, U 221, U 455 utworzyć grupę Draufgänger. Dnia 30 listopada, godzina
08:00 przebywać w linii dozoru od AK 9866 do BD 3397.”.
Głównym celem
operującego na zachód od wybrzeży Irlandii zgrupowania miały być konwoje
ON/ONS. Następnego dnia zgodnie z ostatnim rozkazem o 08:00 obsadzono
przypadającą na kwadrat BE 1412 pozycję w linii dozoru. Po południu o 15:57
(kwadrat marynarki BD 3364) U 455 nawiązał kontakt wzrokowy z samotnym
czteromasztowym statkiem, którym okazał się być meldowany przez U 221 irlandzki
frachtowiec. Tego samego dnia o 19:24 (kwadrat marynarki AL 7777) odebrano też
pochodzący z U 603 meldunek o kontakcie z konwojem, w stronę którego pozycji
niezwłocznie się skierowano. Pierwszego grudnia poszukujący nieprzyjaciela
okręt Scheibego o godzinie 14:18 spotkał się w kwadracie BD 3427 z U 600
(Zurmühlen), którego dowódca także bez powodzenia poszukiwał wroga. Następnego
dnia jeszcze dwukrotnie spotykano się z okrętem Zurmühlena - raz o 05:31
(kwadrat marynarki AK 3892) i drugi raz o 10:05 (kwadrat marynarki AK 9835).
Czwartego grudnia o 08:00 zgodnie z poleceniem dowództwa obsadzono nową,
przypadającą na kwadrat AL 4166 pozycję. W tym okresie głównym celem
zgrupowania był składający się z 42 statków, eskortowany przez jednostki Grupy
Eskortowej B4 konwój ON.150, który nie został jednak wykryty przez żaden z
okrętów. Od 7 grudnia kolejnym celem zgrupowania Draufgänger, był składający
się z 33 statków, osłaniany przez Grupę Eskortową B6 (w składzie ORP Burza)
konwój HX.217. Następnego dnia poszukujący wroga U 455 o 05:28 w kwadracie AK
2425 nawiązał kontakt wzrokowy z trzema jednostkami wojennymi zidentyfikowanymi
jako niszczyciele, o których niezwłocznie zameldowano dowództwu. Podejrzewając,
że w dalszej odległości kryje się poszukiwany konwój Hans-Martin Scheibe
czterdzieści dwie minuty później zarządził zanurzenie i nasłuch okolicy
hydrofonami, co z kolei pozwoliło uzyskać kontakt na kursie 30˚. Po mającym
miejsce o 22:40 wynurzeniu, skierowano się niezwłocznie w stronę ostatniego
kontaktu z nadzieja na odnalezienie konwoju. W godzinach porannych dziewiątego
grudnia o 05:28 (kwadrat marynarki AK 3514) U 455 wszedł w kontakt wzrokowy z
cieniami dwóch jednostek zidentyfikowanych jako niszczyciele, w stronę których następnie
się skierował z zamiarem ich zaatakowania. O 06:48 w kierunku jednego z
niszczycieli odpalono salwę trzech torped, które chybiły jednak celu. Planowany
przez dowódcę drugi atak został jednak udaremniony przez niedoszłe ofiary,
które zmieniły swój dotychczasowy kurs na zbliżeniowy. Dziesiątego grudnia,
poszukując wciąż konwoju U 455 o 00:55 (kwadrat marynarki AL 1516) nawiązał
kontakt wzrokowy z cieniami wielu jednostek. Wkrótce potem Hans-Martin Scheibe
zarządził zanurzenie na peryskopową i przesłuchanie okolicy hydrofonami. O
01:07 okręt z powrotem znalazł się na powierzchni, rozpoczynając następnie obejście
linii okrętów eskorty w celu przeprowadzenia ataku. O 02:32 idący na
powierzchni U 455 został zmuszony do wykonania alarmowego zanurzenia przez
nadpływający nieprzyjacielski niszczyciel, który chwilę wcześniej wystrzelił
pociski świetlne. W trakcie schodzenia na głębokość A+40 (120 metrów) w pobliżu
okrętu detonowały bomby głębinowe, które spowodowały przecieki oraz utratę nad
nim kontroli, w wyniku czego opadł on na głębokość 2A+40 (200 metrów). Po
odpłynięciu napastnika o 05:38 U 455 z powrotem pojawił się na powierzchni,
rozpoczynając poszukiwania wroga, które jeszcze tego samego dnia przerwano na
polecenie dowództwa. O 18:23 po raz pierwszy od trzech dni udało się uchwycić
namiar potrzebny do ustalenia pozycji i porównania jej z pozycja dotychczas
zliczaną. Jedenastego grudnia idący na powierzchni okręt Scheibego o 12:38
(kwadrat marynarki AL 2879) został zmuszony do wykonania alarmowego zanurzenia
i pobytu pod wodą do 13:50 przez nieprzyjacielski samolot. Tego samego dnia o
16:52 odebrano pochodzącą z BdU depeszę o następującej treści:
„U 336, U 628, U
591, U 455, U 435, U 553, U 569, U 615, U 524, U 610, U 611, U 604 i U 623 dnia
13 grudnia, godzina 20:00 przebywać w linii dozoru od AL 1543 > 4446.
Wszystkie okręty tworzą grupę Ungestüm.”.
Głównym celem mającej
operować na południe od wybrzeży Islandii grupy był meldowany przez B-Dienst
składający się z 54 statków, osłaniany przez Grupę Eskortową B3 konwój HX.218,
który jak się później jednak okazało minął linię zgrupowania nie wykryty przez
żaden z okrętów. Cztery dni później 15 grudnia poszukujący wroga U 455 o 17:55
w kwadracie AK 1995 wymienił się sygnałami rozpoznawczymi z U 591. Tego samego
dnia o 19:13 odebrano kolejną depeszę z dowództwa o następującej treści:
„Utworzyć linię
rozpoznania. Grupa Ungestüm rankiem o godzinie 11:00 przebywać w linii dozoru
od AK 2842 do 6434.”.
Szesnastego grudnia
na przebywającym aktualnie w kwadracie AK 0295 U 455 o godzinie 13:16 odebrano
pochodzący z U 373 meldunek o kontakcie w AK 6421 z wrogim konwojem, w stronę
którego niezwłocznie się skierowano. W/w nieprzyjacielskim zgrupowaniem był
składający się z 22 statków, osłaniany przez Grupę Eskortową C3 konwój ONS.152.
Ze względu na pogarszające się warunki pogodowe okrętowi Scheibego nie udało
się jednak odnaleźć nieprzyjaciela. Dwudziestego grudnia o 16:18 w kwadracie AK
7569 doszło do spotkania i wymiany informacjami z napotkanym U 604. Pięć dni
później o 06:05 obsadzono przypadającą na kwadrat BD 2442 nową pozycję w
zgrupowaniu. Od 26 grudnia głównym celem zgrupowania był wykryty przez U 664,
składający się z 45 statków, osłaniany przez Grupę Eskortową C1 konwój ONS.154.
Dwudziestego ósmego grudnia z pomostu poszukującego wroga U 455 o godzinie
21:57 (kwadrat marynarki BD 9543) na kursie 180˚ dostrzeżono rozbłyski pocisków
świetlnych, w stronę których niezwłocznie się skierowano. Następnego dnia o
02:23 (kwadrat marynarki BD 9799) nawiązano kontakt wzrokowy z
nieprzyjacielskim eskortowcem, którego następnie pomyślnie wymanewrowano.
Dziesięć godzin później o 10:22 w kwadracie CE 2236 z pomostu okrętu Scheibego zauważono
smugę dymu, w stronę której niezwłocznie się skierowano. O 17:11 dostrzeżono wreszcie
poszukiwany konwój, schodząc w zanurzenie z zamiarem jego zaatakowania. Po
wyjściu na dogodną do ataku pozycję o 18:29 (kwadrat marynarki CE 2139) w
stronę grupy nakładających się na siebie statków wystrzelono salwę czterech
torped, które jednak chybiły celu. Wkrótce potem w związku z meldunkiem
hydroakustyka o zbliżającym się niszczycielu Hans-Martin Scheibe sprowadził
swój okręt na głębokość 2A (180 metrów). O 19:07 na średnim dystansie
detonowały zrzucone przez nieprzyjaciela bomby głębinowe, które na szczęście
nie spowodowały, żadnych poważniejszych szkód. Po odpłynięciu prześladowcy o
20:07 U 455 z powrotem pojawił się na powierzchni, rozpoczynając pościg za
konwojem. W trakcie jego trwania o godzinie 00:45 (kwadrat marynarki CE 2112) w
ucieczce przed zbliżającym się niszczycielem wykonano alarmowe zanurzenie,
pozostając następnie pod wodą przez ponad dwie godziny. Po południu tego samego
dnia o 17:52 (kwadrat marynarki BD 7956) okręt Scheibego ponownie uzyskał
kontakt z ONS.154, o którym to fakcie niezwłocznie zameldował dowództwu. Przez
kolejne godziny aż do 10:08 (kwadrat marynarki BD 7798) 31 grudnia utrzymywano
kontakt z wrogiem, cyklicznie nadając sygnały naprowadzające dla innych okrętów.
Trzeciego stycznia zgodnie z otrzymanym z dowództwa poleceniem o godzinie 10:07
w kwadracie CD 3246 spotkano się z powracającym do bazy na skutek problemów
mechanicznych U 406, z którego to pomiędzy 12:34 a 15:30 pobrano 14 m3
paliwa. Po zakończeniu tej operacji, w trakcie odłączania węża paliwowego jeden
z członków załogi U 455 wypadł za burtę, ale dzięki ogłoszonemu niemal
natychmiast alarmowi „człowiek za burtą”, w krótkim czasie udało się go
uratować. W południe siódmego stycznia okręt Scheibego obsadził przypadającą na
kwadrat BD 7847 nową pozycję w zgrupowaniu. Prawie dwie godziny później o 13:50
doszło do spotkania z U 662. Tego samego dnia o 17:37 w kwadracie BD 7729 po
raz drugi dostrzeżono U 662 oraz przebywający w jego pobliżu U 123. Trzynastego
stycznia, w związku z kończącymi się zapasami paliwa oraz problemami
zdrowotnymi u dwóch członków załogi o 16:45 okręt Scheibego przybył do
położonego w kwadracie BD 7749 punktu spotkania z podwodnym tankowcem, którym w
tym okresie był U 117, gdzie natknął się na także mającego uzupełnić zapasy U
440, który zresztą wkrótce potem zniknął, poszukując zaopatrzeniowca. O 17:31 U
455 odnalazł U 117, z którego to pomiędzy 18:45 a 19:45 pobrał 20 m3
paliwa. W trakcie trwania tej operacji na okręt przybył zaokrętowany na
podwodnym tankowcu lekarz, który następnie objął opieką medyczną obu chorych
członków załogi. Ponieważ pogarszająca się w trakcie operacji uzupełniania
pogoda uniemożliwiła zarówno tego jak i następnego dnia powrót na U 117
lekarza, obaj dowódcy ustalili, że pozostanie on na pokładzie U 455, który
wkrótce potem obrał kurs powrotny na bazę w St. Nazaire. Dziesięć dni później
24 stycznia o 13:10 w punkcie Pt.438 U 455 spotkał się eskortą, w towarzystwie
której o 17:02 dotarł do prowadzącej do St. Nazaire śluzy. W trakcie trwającego
prawie dziewięć tygodni patrolu (61 dni) okręt Scheibego przepłynął 7.484 mile
morskie na i 923 mile morskie pod powierzchnią.
Zmiany personalne
w składzie załogi U 455:
- z
okrętu zeszli:
- Oblt.z.S Johannes Meermeier – skierowany na kurs dla dowódców, po którym to objął
stanowisko dowódcze na U 979,
- Lt.z.S. Nissen,
- ObBtsmt Kuhn,
- MtrObGfr Schmitter,
- FkObGfr Lanzer,
- MaschObGfr Schulz, MaschObGfr Molle,
- na okręt przybyli:
- Lt.z.S Herbert Giesewetter,
- Lt.z.S. Robert Rix,
- Btsmt Harri Willer,
- MtrGfr Horst Reusche,
- Mtr.IV Fk. Becker,
- MaschGfr Heinz Faltin, MaschGfr Alfred Tees lub Pees
Patrol 6
(23.03.1943 – 23.04.1943)
23.03. U 455 pod
dowództwem Hansa-Martina Scheibego wraz z U 267, U 594 i U 662 o godzinie 14:50
opuścił St. Nazaire, by zgodnie z otrzymanym rozkazem na podejściach do portów Fedala
i Casablanca postawić składające się z 12 min TMB II pole minowe (po sześć min
na każdy port). Po spotkaniu na redzie z eskortą aż do godziny 20:36, kiedy to
osiągnięto punkt Pt.438 cztery U-booty płynęły pod jej osłoną. Następnego dnia
o godzinie 05:41 (kwadrat marynarki BF 6741), w związku z wykryciem przez
detektor zbliżającego się kontaktu lotniczego wszystkie okręty przeprowadziły
alarmowe zanurzenie. W trakcie jego wykonywania, podczas opuszczania pomostu na
U 455 doszło do wypadku z bronią a mianowicie przypadkowego postrzelenia w lewy
mięsień piersiowy z MG C/34 MtrGfr Fiedricha lub Friedricha (jego stan był
stabilny nie zagrażający życiu). Po mającym miejsce o 06:25 wynurzeniu nie
odzyskano już kontaktu z pozostałymi okrętami, w związku z czym kontynuowano
dalej marsz samotnie. Pierwszego kwietnia o 05:56 (kwadrat marynarki DJ 2288)
osiągnięto pozycję położoną w odległości 13,5 mili morskiej od portu w Fedali,
po czym w związku z nadchodzącym dniem na polecenie dowódcy posadowiono okręt
na dnie. Po spędzeniu tak całego dnia, w trakcie którego prowadzono stały
nasłuch okolicy hydrofonami o 20:35 U 455 oderwał się od dna, rozpoczynając
następnie skryte podejście w stronę miejsca minowania. Po zapadnięciu ciemności
o 22:08 Hans-Martin Scheibe zarządził wynurzenie a następnie obranie kursu 180˚,
prowadzącego na pozycję minowania (w tym momencie jak zapisał w KTB okrętu jego
dowódca Fedala była jeszcze jasno oświetlona, chociaż jej światła poczęły
szybko gasnąć). W trakcie tego podejścia wyminięto dostrzeżony przez wachtowych
dozorowiec oraz zaobserwowano stojący przy terminalu naftowym tankowiec. O
23:38 po dotarciu na przypadające na kwadrat DJ 2524 miejsce minowania,
rozpoczęto trwające do północy stawianie sześciu min (pozycja
07˚22-40'W/33˚43-45'N, głębokość 14 – 20 m). Po zakończeniu tej operacji U 455 oddalił
się na otwarte wody, gdzie jego załoga ponownie załadowała do dopiero co opróżnionych
wyrzutni torpedowych pozostałe 6 min. Następnego dnia o 05:24 (kwadrat
marynarki DJ 2412) okręt Scheibego dotarł na odległość 16,7 mili morskiej od
Casablanki, po czym trzydzieści sześć minut później na polecenie dowódcy został
posadowiony na znajdującym się w tym miejscu na głębokości 122 metrów dnie. W
trakcie tego pobytu o 10:35 i 11:05 zarejestrowano najpierw dwie a potem jedną
detonację niewidomego pochodzenia (według Hansa-Martina Schiebego mogły to być
eksplozje min). Wieczorem o 19:05 U 455 oderwał się od dna, po czym rozpoczął
marsz kursem 160˚, wychodząc na powierzchnię o 22:07. W trakcie przeprowadzonej
obserwacji portu i redy stwierdzono, że latarnia morska oraz znaki nawigacyjne
są wygaszone, podczas gdy światła portowe jeszcze się palą. Poza tym doliczono
się też stojących w porcie przy nadbrzeżach i prowadzących rozładunek od 10 do
15 statków, nie dostrzegając jednak żadnej jednostki stojącej na redzie. Tuż
przed 23:32 osiągnięto pozycję minowania, rozpoczynając następnie trwające ca.
20 minut stawianie pozostałych sześciu min (pozycja 07˚30-32'W/33˚40-41N,
głębokość 10 – 23 m). Po zakończeniu operacji, tym samym kursem powrócono na
pozycję wyjściową, po czym skierowano się na otwarte wody Atlantyku. Piątego
kwietnia U 455, który w międzyczasie zameldował o pomyślnym wykonaniu zadania
otrzymał z dowództwa depeszę z nowymi rozkazami o następującej treści:
„Scheibe jako
rejony ataku obsadzić DH 9180 i 90, 9270 i 80. Liczyć się z ruchem pojedynczych
jednostek.”.
Siódmego kwietnia idący
na powierzchni okręt Schiebego o 13:09 (kwadrat marynarki DH 9241) na polecenie
dowódcy zszedł w zanurzenie w celu zaatakowania dostrzeżonego przez wachtowych
samotnego frachtowca, którym po zmniejszeniu dystansu dzielącego obie jednostki
okazał się być hiszpański Monte Javalon. Trzy dni później 10 kwietnia na pokładzie
U 455 odebrano pochodzącą z dowództwa depeszę z nowymi rozkazami o następującej
treści:
„Scheibe, podjąć
wieczorem załogę Sturma.”.
Jednostka FK Kurta
Sturma tj. U 167 na skutek ciężkich uszkodzeń odniesionych podczas ataku
wrogiego samolotu została zatopiona na wodach zatoki Las Burras na wyspie Gran
Canaria, wchodzącej w skład Archipelagu Wysp Kanaryjskich a jej załoga przy
pomocy lokalnych rybaków dostała się na brzeg, gdzie zaopiekowali się nią
marynarze należący do załogi internowanego przez Hiszpanów niemieckiego statku
Corrientes. Trzy dni później 13 kwietnia otrzymano z dowództwa depeszę ze
szczegółowymi wytycznymi dotyczącymi podjęcia rozbitków, która miała
następującą treść:
„Schiebe:
spotkanie z „A.Woermann”, holownikiem lub jednostką rybacką dnia 14
kwietnia, godzina 04:00 w DH 9461.Hasło: „Pedre”.”.
Następnego dnia
zgodnie z rozkazem o godzinie 04:05 w nakazanym kwadracie dostrzeżono holownik
na który to nadano umówione hasło, potwierdzone następnie odzewem. Pięć minut
później po przycumowaniu do hiszpańskiej jednostki rozpoczęto trwające zaledwie
kwadrans przejmowanie z jej pokładu załogi U 167. Po zakończeniu tej operacji
pożegnano się z załogą holownika, po czym obrano kurs na bazę w St. Nazaire.
Tego samego dnia odebrano też następną depeszę z dowództwa o następującej
treści:
„Schiebe: dnia 16
kwietnia w kwadracie DH 4455 przekazać około 10 ludzi na Wissmanna a resztą
załogi Sturma podzielić się z U 159.”.
W drodze na miejsce
wyznaczonego spotkania, 15 kwietnia o 10:28 w kwadracie DH 5791 z pomostu U 455
dostrzeżono czubki masztów samotnego statku, w kierunku którego niezwłocznie
się skierowano, schodząc dwanaście minut później na peryskopową. O 12:11 po
osiągnięciu dogodnej pozycji w stronę statku zidentyfikowanego jako frachtowiec
typu C1 odpalono salwę trzech torped, które chybiły jednak celu. Ze względu na
rozpoczęcie przez niedoszłą ofiarę zygzakowania zrezygnowano z dalszych ataków,
pozostając pod wodą aż do godziny 17:19. Następnego dnia o 10:04 osiągnięto
nakazany w ostatnim rozkazie kwadrat, gdzie spotkano się z U 159, U 518 oraz U
117. Szesnaście minut później rozpoczęto przekazywanie na U 159 czternastu
członków załogi Kurta Sturma a o 12:50 kolejnych dwudziestu tym razem na pokład
U 518. Trzy i pół godziny później o 16:20, po wykonaniu nakazanego zadania
ponownie podjęto marsz powrotny. Tydzień później 23 kwietnia osiągnięto punkt Pt.435,
gdzie o godzinie 07:30 spotkano się z eskortą, w towarzystwie której o 11:15
dotarto do prowadzącej do St. Nazaire śluzy. W trakcie trwającego ponad cztery
tygodnie patrolu (31 dni) U 455 przepłynął 4.560 mil morskich na 525 mil
morskich pod powierzchnią.
Na pierwszym z postawionych
dwóch pól minowych nie zatonęła bądź została uszkodzona żadna jednostka
natomiast na drugim, 24 kwietnia zatonął idący w konwoju CG-29, należący do
francuskiego armatora Société Anonyme de Gérance et d´Armement z Paryża
frachtowiec Rouennais (3.777 ton).
Po zacumowaniu w
bunkrze oraz po wyładunku pozostałej na pokładzie amunicji w następnych dniach
U 455 trafił na remont do stoczni, gdzie poza wymianą zużytych baterii
akumulatorów oraz uszkodzonej sterburtowej śruby, dokonano też przebudowy jego
pomostu.
Zmiany personalne
w składzie załogi U 455:
- z
okrętu zeszli:
- Lt.z.S Herbert Giesewetter,
- ObMechMt Paintner,
- ObMaschMt Willy Neitsch,
- MaschObGfr Loga, MaschObGfr Karl Wertan,
- MtrObGfr Buck, MtrObGfr Fiedrich,
- Mtr.IV Fk Becker,
- na
okręt przybyli:
- Ob.Fahnr.z.S Hans-Joachim Penner-Schober,
- MaschMt. Fritz Engert,
- Mtr.VII (T) Heinz Tronnier,
- MaschGfr Gerhard Pobloth, MaschGfr Werner Pechhan lub Pecha,
- Mtr.I Matke,-
MtrGfr Helmut Stephan, MtrGfr Helmut Amthor,
- FkGfr Karl-Heinz Lerch
Patrol 7
(30.05.1943 – 31.07.1943)
30.05. U 455 pod
dowództwem Hansa-Martina Scheibego o godzinie 14:38 opuścił bunkier a następnie
prowadzącą do portu w St. Nazaire śluzę, spotykając się na redzie z eskortą, w
osłonie której skierował się w stronę punktu Pt.438, który ostatecznie osiągnął
o 19:35 żegnając się tam z nią i rozpoczynając indywidualny marsz przez
Biskaje. W trakcie tego patrolu zgodnie z otrzymanym przed wyjściem z bazy
rozkazem głównym celem okrętu było zwalczanie nieprzyjacielskiej żeglugi na
wodach Północnego Atlantyku. Następnego dnia o 01:30 (kwadrat marynarki BF
6776) minięto linię głębokości 200 metrów, po czym dwadzieścia minut później
wykonano zanurzenie, rozpoczynając następnie trwający do godziny 16:09 podwodny
marsz. Drugiego czerwca o 15:42 w kwadracie BF 7237 idący na powierzchni U 455
skutecznie odparł atak wrogiego samolotu zidentyfikowano jako typ Mosquito, po
którym to wykonał alarmowe zanurzenie, pozostając następnie pod wodą do 21:55.
Szóstego czerwca zgodnie z otrzymanym wcześniej z dowództwa poleceniem
zaopatrzenia U 552 i U 413 w paliwo oraz amunicję i części zamienne okręt
Scheibego o godzinie 08:00 przybył do wyznaczonego a przypadającego na kwadrat
CF 2325 punktu spotkania, rozpoczynając oczekiwanie na pojawienie się w/w
jednostek. Następnego dnia o 09:25 na miejsce spotkania dotarł zarówno U 552
(Topp) jaki i U 413 (Poel). Dwadzieścia pięć minut później rozpoczęto trwające
do 15:00 przekazywanie na okręt Toppa ca. 20 m3 paliwa, amunicji
oraz części zamiennych do broni przeciwlotniczej. W trakcie trwania tej
operacji o 12:30 rozpoczęto trwające do 14:00 przekazywanie 8 m3
paliwa na okręt Poela. Po wykonaniu tego zadania i pożegnaniu się z bratnimi
jednostkami okręt Scheibego obrał kurs na kwadrat CD 90. Jedenastego czerwca na
pokładzie U 455 odebrano pochodzącą z BdU depeszę o następującej treści:
„Scheibe skierować
się do DH 4855, tam uzupełnić zapasy z U 488.”.
Pięć dni później 16
czerwca odebrano następną depeszę z dowództwa o następującej treści:
„Scheibe, wbrew
wcześniejszemu rozkazowi skierować się do kwadratu CG 50. Swoboda manewrów
przeciwko wpływającym i wypływającym z tamtejszych portów jednostkom.
Nieprzyjacielski ruch z i do CG 5569, cały idący z CG 9444, codziennie około 1
- 2 nieeskortowane statki. Ruch ten od miesiąca nie był celem ataków, dlatego
istnieją duże szanse na niespodziewane jego zaatakowanie. Uważać na duży ruch
neutralnych jednostek. Zwracać uwagę na pory wysokiego stanu wód.”.
Wyznaczony w/w
rozkazie akwen przypadał na rejon położonego na terytorium neutralnej
Portugalii portu Lizbona. Dziewiętnastego czerwca idący na powierzchni U 455 o
godzinie 02:49 w kwadracie CF 9484 przy pomocy obydwu działek kal. 20 mm odparł
atak nieprzyjacielskiego bombowca B-24 Liberator (uzyskano kilka trafień w
kadłub), który poza ostrzałem z działek pokładowych zrzucił też serię sześciu
bomb głębinowych, które detonowały za rufą okrętu, który wkrótce po tym ataku
wykonał alarmowe zanurzenie na głębokość A+40 (120 metrów). W trakcie jego
trwania w bezpiecznej odległości zarejestrowano detonację dwóch kolejnych bomb.
Następnego dnia o 08:30 (kwadrat marynarki CF 2391) przebywający na pomoście
okrętu Scheibego wachtowi zameldowali o dostrzeżeniu wyłaniających się za
horyzontu czubków masztów samotnej jednostki, w stronę której niezwłocznie się
skierowano, schodząc wkrótce potem na peryskopową z zamiarem jej zaatakowania.
Zanim jednak do tego doszło, po zmniejszeniu dystansu dzielącego obie jednostki
zidentyfikowano cel jako portugalski statek Dos Antjes, w związku z czym
odstąpiono od jego zaatakowania, pozostając pod wodą do 13:36. Dwudziestego
trzeciego czerwca na kursie 70˚ dostrzeżono wybrzeża Cape Espichel. Trzeciego
lipca idący na powierzchni U 455 o 03:15 (kwadrat marynarki CG 5855) uzyskał
kontakt wzrokowy z płynącymi w eskorcie dwóch dozorowców dwoma frachtowcami, w
stronę których niezwłocznie się skierował. O 03:33 w kierunku jednego ze
statków wystrzelono salwę dwóch torped, które chybiły jednak celu. Minutę
później schowano się pod wodę, prowadząc bezskuteczny nasłuch okolicy
hydrofonami. Pięć dni później 8 lipca o 12:05 w kwadracie CG 5715 doszło do
spotkania z U 558 z którego to otrzymano aktualne nastawy potrzebne do
odszyfrowywania depesz, szyfrowanych kodem Triton. Trzynastego i czternastego
lipca na pokładzie U 455 odebrano dwie bezpośrednio adresowane na okręt depesze
o następujących treściach:
- „Scheibe:
Serdeczne gratulacje z okazji awansu.”,
- „Na U 455 awans
otrzymują, Oblt. Rix i Ltn. Penner-Schober.”.
Tydzień po ostatniej
z w/w depesz, tuż po północy 21 lipca z pomostu okrętu Scheibego dostrzeżono
opuszczającą ujście rzeki Tejo grupę siedmiu frachtowców, z której jako
pierwszy postanowiono zaatakować ten płynący na końcu. O godzinie 00:27 w
stronę dwóch nakładających się na siebie sylwetek ściganych frachtowców
odpalono dwie salwy po dwie torpedy, które podobnie jak piąta wystrzelona pięć
minut później z wyrzutni nr V w kierunku kolejnej jednostki chybiły jednak swoich
celów. Dwa dni później 23 lipca w związku z kończącymi się zapasami o godzinie
00:10 (kwadrat marynarki CG 5597) rozpoczęto marsz powrotny do bazy.
Trzydziestego pierwszego lipca o 12:37 w punkcie Pt.346 U 455 spotkał się z
przerywaczem zagród minowych, w eskorcie którego o 18:15 osiągnął prowadzącą do
St. Nazaire śluzę. W trakcie trwającego prawie dziewięć tygodni patrolu (62
dni) okręt Scheibego przepłynął ca. 6.505 mil morskich na i pod powierzchnią.
Po tym patrolu U 455
ponownie trafił do stoczni, gdzie po raz kolejny przebudowano jego pomost, tym
razem w celu montażu poczwórnego działka kal. 20 mm oraz dwóch podwójnych tego
samego kalibru. Oprócz w/w prac na okręcie : na pomoście wykonano dwa schrony
dla obsługi działek plot. oraz pięć znajdujących się na górnym pokładzie
podręcznych magazynków amunicyjnych. Do wyposażenia U 455 dodano też cztery
butle z wodorem oraz 18 tratew ratunkowych, demontując w zamian nie przydatne w
obecnych realiach pola bitwy działo pokładowe kal. 88 mm (to z kolei pozwoliło
obniżyć punkt ciężkości okrętu naruszony przez w/w przebudowę pomostu).
Zmiany personalne
w szeregach załogi U 455:
- z
okrętu zszedł:
- MechObGfr (art) Lichtenberger,
- na
okręt przybyli:
- Ltn.(ing) Hans-Georg Pohle,
- SanMt. Walter Steinfort,
- MaschMt (centrala) Rudolf Meier, MaschMt (diesel) Werner Bräutigam,
- MaschObGfr Karl Wertan,
- FkGfr Georg Schneider,
- MtrGfr Ewald Schröder, MtrGfr Karl Schmitt, MtrGfr Heinz Reisz,
Patrol 8
(20.09.1943 – 11.11.1943)
20.09. U 455 pod
dowództwem Hansa-Martina Scheibego o godzinie 18:11 opuścił St. Nazaire, po
czym dwadzieścia pięć minut później na redzie spotkał się z eskortą oraz dwoma
U-bootami tj.: U 575 i U 221, w towarzystwie których obrał kurs na kwadrat BF
6777. Po jego osiągnięciu, co miało miejsce już następnego dnia o 08:56
pożegnano się z eskortą, po czym czterdzieści jeden minut później schowano się
pod wodę, rozpoczynając marsz drogą Pieninga na otwarte wody Atlantyku. Zgodnie
z otrzymanym przed wyjściem z bazy rozkazem głównym zadaniem okrętu w trakcie
tego patrolu było przedarcie się przez Cieśninę Gibraltarską na Morze
Śródziemne, w celu wzmocnienia działających tam sił u-bootwaffe. Pięć dni
później 26 września o godzinie 02:45 (kwadrat marynarki CG 5899) po stronie
bakburty przed dziobem okrętu dostrzeżono światło położonej na przylądku
Vincenta latarni morskiej. Tego samego dnia na pokładzie U 455 odebrano trzy
pochodzące z BdU depesze o następujących treściach:
- „Scheibe i Looks
do czasu otrzymania kolejnego rozkazu patrolować obszar na zachód od kwadratu
marynarki DH 3365. Utrzymywać gotowość do wykonania zadania przedarcia.”.,
- „U 667, U 223, U
455 i U 264 zadnie przedarcia się na Morze Śródziemne niewykonalne. Looks udać
się do kwadratu marynarki AK 80.”,
- „Schroeteler,
Wächter, Scheibe kierować się do BD 80.”.
Dwudziestego
dziewiątego września o godzinie 01:44 w kwadracie CG 4914 z pomostu idącego na
powierzchni okrętu Schiebego dostrzeżono płynącą kursem na przecięcie jasno
oświetloną jednostkę, którą okazał się być portugalski niszczyciel Dao.
Następnego dnia na U 455 odebrano kolejną pochodzącą z dowództwa depeszę o
następującej treści:
„Schnoor, dnia 4
października uzupełnić w kwadracie BD 9755 zapasy Scheibe i Looks.”.
Zgodnie z w/w
rozkazem 4 października osiągnięto nakazany punkt spotkania z podwodnym
tankowcem, którym był dowodzony przez Eberharda Schnoora U 460. W trakcie
oczekiwania na jego przybycie, w związku ze zmianą czasu z letniego na zimowy o
03:00 (kwadrat marynarki BD 9755) na wszystkich zegarach i zegarkach cofnięto
czas o godzinę. Pięć godzin później o 08:01 poszukujący U 460 okręt Scheibego
nawiązał kontakt wzrokowy z U 264 a czterdzieści dwie minuty później z U 422,
które podobnie jaki i jego jednostka zgodnie z poleceniem dowództwa miały
uzupełnić zapasy paliwa. O 11:00 U 455 zlokalizował U 460 oraz pozostałe dwa
U-booty, z których jako pierwszy już od kwadransa uzupełniał zapasy U 264. W
trakcie trwania tej operacji w związku z informacją Eberharda Schnoora o
przebywającym w tym rejonie zespole nieprzyjacielskiego lotniskowca na
wszystkich okrętach utrzymywany był stan alarmu bojowego (obsadzone działka
przeciwlotnicze oraz wzmocniona wachta na pomostach). Informacja ta znalazła
potwierdzenie tuż po południu, kiedy to o 12:10 okręty zostały wykryte przez
pochodzący z lotniskowca eskortowego USS Card bombowiec TBF-1 Avenger, którego
pilot Robert L. Stearns zameldował o kontakcie dowództwu, po czym przystąpił do
ataku zrzucając dwie bomby głębinowe, które wybuchły w bezpiecznej odległości
pomiędzy U 460 i U 264. Wciągu następnych kilku minut na okręcie Schiebego
obserwowano prowadzoną przy pomocy flag sygnałowych wymianę zdań pomiędzy
okrętem Looksa (U 264) a U 460, która dotyczyła kwestii schowania się pod wodą
a następnie skierowania się w stronę nowego punktu spotkania, gdzie w spokoju
można byłoby dokończyć całą operację. Wkrótce potem na polecenie najstarszego
stopniem przygotowano okręty do zanurzenia. O 12:35 w związku z dostrzeżeniem
kolejnej zbliżającej się nieprzyjacielskiej maszyny Hans-Martin Scheibe jako
pierwszy z dowódców wydał rozkaz alarmowego zanurzenia. O 12:41 na zanurzonym U
455 zarejestrowano odgłos silnej detonacji, którą zinterpretowano jako koniec U
460. Trzydzieści cztery minuty później o 13:15 na jednostce Scheibego odebrano
nadawane przez znajdujący się w pobliżu okręt podwodny (był nim U 264) przy
pomocy podwodnego telegrafu alfabetem morsa sygnały. O 17:43 po raz drugi w
ciągu tego dnia zarejestrowano odgłos silnej detonacji, którą tym razem
zinterpretowano jako koniec kolejnej jednostki. Siódmego października o 07:25
na pokładzie U 455 odebrano pochodzącą z BdU depeszę o następującej treści:
„Scheibe, bez
uzupełniania zapasów, kierować się do kwadratu AK 85.”.
Sześć dni później 13
października o 22:18 odebrano kolejną depeszę z rozkazami o następującej
treści:
„U 470, U 631, U
437, U 309, U 762, U 231, U 91, U 448, U 455, U 267, U 413 i U 608 utworzyć
grupę Schlieffen. W następującej kolejności dnia 10. Paź. o godzinie 00:00
przebywać w linii dozoru od AK 0235 do AK 6734.”.
Głównym celem w/w
grupy w nadchodzących dniach były dwa konwoje: ON.206 (64 statków, Grupa
Eskortowa B6) i ONS.20 (52 statki, 4 Grupa Wsparcia). Czternastego października
o godzinie 06:42 w kwadracie AK 5255, przy wiejącym z zachodu przechodzącym na
kierunek północny z siłą 10˚ wietrze oraz przy kiepskiej sięgającej zaledwie
500 metrów widoczności idący na powierzchni U 455 został staranowany przez inny,
przebywający w pobliżu u-boot, którym był U 631. Pięć minut po kolizji jej
sprawca zniknął z zasięgu wzroku i mimo podjętych starań nie udało się go już
odnaleźć. W międzyczasie załoga U 455 przystąpiła do przeglądu stanu okrętu, w
wyniku którego stwierdzono, że: uszkodzeniu uległy sterburtowy zbiornik
regulacyjny i zbiornik balastowo-paliwowy nr 2, poczwórnie sprzężone działko
przeciwlotnicze kalibru 2 cm zostało zniesione za burtę, podziurawiony rurociąg
instalacji kompensacji paliwa zwisa poza pokładem a tylna część obudowy kiosku
wraz z ciśnieniowymi pojemnikami na amunicję przeciwlotniczą została odcięta.
Skali wykrytego wgniecenia kadłuba sztywnego nie można było zbadać ze względu
na fakt, że znajdowało się ono w rejonie wewnętrznego zbiornika paliwa nr 1. O
stanie okrętu poinformowano dowództwo, a o 17:34 odebrano pochodzącą od niego
depeszę o następującej treści:
„Barber i Schiebe
kierować się do BD 61. Przewidziane jest przekazanie paliwa na tankowiec.”.
Osiemnastego
października o 23:05 osiągnięto przypadający na kwadrat BD 61 punkt spotkania,
rozpoczynając następnie oczekiwanie na przybycie podwodnego tankowca, którym
był U 488. Dwa dni później 20 października o 13:00 (kwadrat marynarki BD 6194)
na krążącym wciąż po wyznaczonym kwadracie okręcie Scheibego bez powodzenia
przy pomocy podwodnego telegrafu próbowano nawiązać łączność z przebywającym w
pobliżu niezidentyfikowanym U-bootem. Tego samego dnia od godziny 16:45 do
godziny 19:30 na U 455 rejestrowano odgłosy detonacji bomb głębinowych, które
pochodziły od ataków na U 378, który w ich wyniku poszedł na dno. Dwudziestego
czwartego października na polecenie dowództwa o 08:00 osiągnięto nowy,
przypadający na kwadrat BD 2819 punkt spotkania. Pięć dni później 29
października o 19:25 (kwadrat marynarki BD 2819) na polecenie dowództwa doszło
do spotkania z U 584 na który to pomiędzy 20:32 a 03:43 dnia następnego
przekazano ca. 20 m3 paliwa oraz prowiant. Trzydziestego
października o 03:55 przebywający w kwadracie BD 2855 okręt Scheibego rozpoczął
marsz powrotny do bazy. Dwanaście dni później 11 listopada o godzinie 13:07 w
punkcie Laterne U 455 spotkał się z trałowcem M 4047 oraz trawlerem z.o.p. UJ
132, w eskorcie których obrał kurs na bazę w Lorient, którą osiągnął jeszcze
tego samego dnia, kończąc trwający ponad siedem tygodni patrol (52 dni). W
trakcie jego trwania okręt Scheibego przepłynął ca. 4.400 mil morskich na i
1.197 mil morskich pod powierzchnią.
Patrol 9
(06.01.1943 – 03.02.1943)
06.01. U 455 pod
dowództwem Hansa-Martina Scheibego o godzinie 15:40 opuścił Lorient, po czym
trzydzieści dziewięć minut później spotkał się na redzie z eskortą, w
towarzystwie której skierował się następnie w stronę punktu Eisleben.
Następnego dnia po osiągnięciu o 08:20 kwadratu BF 5575 pożegnano się z
eskortą, po czym obrano kurs na „Drogę Pieninga”, schodząc godzinę później pod
wodę (marsz na głębokości A-30 tj. na 50 metrach). Zgodnie z otrzymanym przed
wyjściem z bazy rozkazem głównym zadaniem okrętu w trakcie tego patrolu
ponownie miało być przedarcie się przez Cieśninę Gibraltarską na Morze
Śródziemne. Dwunastego stycznia na pokładzie U 455 odebrano pochodzącą z FdU
Mittelmeer depeszę o następującej treści:
„Scheibe
bezpośrednio po przedarciu nie nadawać meldunku pozycyjnego, lecz dopiero w CH
68, marsz tam przez 7645, 8185.”.
Sześć dni później 18
stycznia o 20:15 (kwadrat marynarki CG 8372) rozpoczęto marsz w stronę
cieśniny, trzymając się linii głębokości 100 metrów. Dwudziestego stycznia od
godziny 16:00 do godziny 20:10 (kwadrat marynarki CG 9517) okręt spoczywał na
znajdującym się w tym miejscu na głębokości A+35 (115 metrów) dnie, po czym
dwadzieścia minut później pojawił się na powierzchni wymijając następnie
dostrzeżony przez wachtowych jasno oświetlony statek. O 22:25 (kwadrat
marynarki CG 9545) po dostrzeżeniu znajdujących się w pobliżu jednostek
rybackich oraz niszczyciela wykonano alarmowe zanurzenie. Następnego dnia o
04:56 (kwadrat marynarki CG 9586) Hans-Martin Scheibe rozpoczął forsowanie
Cieśniny Gibraltarskiej. Prawie dobę później o 01:07 (kwadrat marynarki CG 9593)
nad zanurzonym U 455 przepłynął wrogi eskortowiec, który na wabia zrzucił do
wody ładunki wybuchowe, co z kolei spowodowało, że Hans-Martin Scheibe nakazał
sprowadzić okręt na głębokość A-10 (70 metrów). O 04:25 nad okrętem przepłynęły
kolejne eskortowce, które także i tym razem na wabia zrzuciły ładunki
wybuchowe. Trzydzieści pięć minut później (kwadrat marynarki CG 9647) minięto
linię Ceuta – Gibraltar a o 07:30 zakończono przedzieranie się przez cieśninę,
wpływając na wody Morza Śródziemnego. Wieczorem tego samego dnia o 20:35
(kwadrat marynarki CG 9629) po czterdziestu godzinach spędzonych pod wodą U 455
z powrotem pojawił się na powierzchni. Dziewięć dni później 31 stycznia na
okręcie Scheibego odebrano pochodzącą z FdU Mittelmeer depeszę o następującej
treści:
„Scheibe iść do
Tulonu. Uważać na samoloty. Swoboda ataków na okręty podwodne na zachód od
Korsyki i Sardynii.”.
Trzeciego lutego o
godzinie 07:45 w kwadracie CH 2632 doszło do spotkania U 455 z eskortą, w
towarzystwie której trzydzieści pięć minut później osiągnął on Tulon, kończąc
trwający cztery tygodnie patrol (28 dni). W trakcie jego trwania okręt
Scheibego przepłynął 1.534 mile morskie na i 888 mil morskich pod powierzchnią.
Patrol 10
(22.02.1944 – 04.04.1944)
22.02. U 455 pod
dowództwem Hansa-Martina Scheibego o godzinie 20:00 opuścił bazę w Tulonie, by
zgodnie z otrzymanym rozkazem zwalczać nieprzyjacielską żeglugę w zachodniej
części Morza Śródziemnego. Pięć dni później 27 lutego na pokładzie U 455
odebrano pochodzącą z FdU depeszę o następującej treści:
„Scheibe, obsadzić
rejon ataku pomiędzy CJ 5968 i 8365.”.
Piątego marca w
dowództwie odebrano pochodzący z okrętu Scheibego meldunek o następującej
treści:
„Intensywne
patrole aż do wysokości CJ 5820. Podejrzenie przebiegania tam trasy konwojowej.
Za dnia żadnego ruchu. Po pudłach do eskortowców, jeszcze siedem torped. W
związku z emitowaniem hałasu powstałego od bomb głębinowych i lotniczych
opuszczam rejon.”.
Jedenaście dni
później 16 marca na pokładzie U 455 odebrano nowe rozkazy o następującej
treści:
„Scheibe obsadzić
obszar pomiędzy 7715 i 7835.”.
Trzydziestego marca
odebrano kolejną depeszę z FdU o następującej treści:
„Scheibe, 31.03
rozpocząć marsz powrotny do Tulonu.”.
Następnego dnia w
dowództwie flotylli odebrano pochodzący z jednostki Scheibego meldunek o
następującej treści:
„Zamierzam dnia
03.04., godzina 00:00, przekroczyć 42 stopnie Północ.”.
W Pryma Aprilis na pokładzie
U 455 odebrano kolejną depeszę z rozkazami o następującej treści:
„Scheibe, wbrew
wcześniejszemu rozkazowi iść do Tulonu.”.
Tego samego dnia w
dowództwie odebrano pochodzący z okrętu Scheibego meldunek o następującej
treści:
„Zamierzam, 5.4. o
godzina 19:30 przebywać w punkcie przejęcia.”.
Dwa dni później 3
kwietnia FdU nadało na U 445 kolejną depesze o następującej treści:
„Scheibe, z powodu
zagrożenia lotniczego, przebywać w punkcie przejęcia o godzinie 22:00.”.
Ponieważ zgłaszanego
dnia ani w dniach następnych U 455 nie pojawił się w umówionym punkcie
dowództwo uznało go za zaginiony i prawdopodobnie utracony z nieznanych
przyczyn. Według powojennej pierwotnej wersji losów U 455 miał on dnia 6
kwietnia zatonąć w pobliżu La Spezii (pozycja 44.04N, 09.51E) po prawdopodobnym
wejściu na jedną z niemieckich min. Ostatecznie wyjaśnienie końcowych losów
okrętu Scheibego nastąpiło dopiero w 2005 roku, kiedy to włoski nurek Lorenzo
Del Veneziano odkrył spoczywający w odległości 2 mil morskich od Portofino,
Genoa na głębokości 120 metrów wrak niezidentyfikowanego okrętu podwodnego,
którym jak się później okazało był zaginiony U 455. W tym tez rejonie
znajdowała się postawiona przez Niemców zagroda minowa o kodowej nazwie
„Fuss-Ball-Klub”
* *
*
|
Członkowie załogi U 455 uznani za
zaginionych po 06.04.1944 (w kolejności alfabetycznej:
|
|
Nazwisko, Imię
|
Ranga
|
Urodzony
|
|
Amthor, Helmut
|
MtrOGfr
|
31.05.1923
|
|
Arp, Willi
|
StOMasch
|
28.09.1913
|
|
Balke, Egon
|
OBtsMt.
|
05.08.1920
|
|
Betzing, Kurt
|
OFkMt
|
19.10.1917
|
|
Böhm, Günter
|
MaschGfr.
|
26.08.1923
|
|
Bräutigam, Werner
|
MaschMt
|
08.03.1922
|
|
Buhlau, Werner
|
OBtsMt
|
11.01.1919
|
|
Czerwinski, Hans
|
MtrOGfr
|
10.06.1924
|
|
Dikob, Heinz
|
MaschOGfr
|
22.12.1923
|
|
Dondrup, Hans
|
MtrOGfr
|
18.05.1924
|
|
Dünnes, Fritz
|
OMasch
|
07.04.1915
|
|
Engert, Fritz
|
MaschMt
|
22.02.1922
|
|
Faltin, Heinz
|
MaschOGfr
|
14.01.1924
|
|
Fellinger, Johann
|
OFkMt
|
20.01.1919
|
|
Heidt, Albert
|
MechMt.
|
15.07.1920
|
|
Höhl, Erich
|
MaschOGfr
|
23.04.1921
|
|
Hopfe, Otto
|
MechOGfr
|
30.10.1922
|
|
Jung, Werner
|
MtrGfr
|
01.02.1924
|
|
Klevenow, Hans
|
OMaschMt.
|
11.08.1919
|
|
Kottenhahn, Otto
|
MtrOGfr
|
16.10.1923
|
|
Lerch, Karl-Heinz
|
FkOGfr
|
25.07.1923
|
|
Matke,
Heinz-Joachim
|
MtrGfr
|
23.06.1925
|
|
Meier, Rudolf
|
OMaschMt
|
23.04.1921
|
|
Mohr, Ernst
|
MtrOGfr
|
30.08.1924
|
|
Müller, Adam
|
MaschOGfr
|
28.12.1921
|
|
Offer, Wolfgang
|
Lt.z.S.
|
26.04.1921
|
|
Paulussen, Jakob
|
MaschMt
|
04.12.1923
|
|
Pechan, Werner
|
MaschOGfr
|
25.06.1924
|
|
Pees, Alfred
|
MaschOGfr
|
30.08.1923
|
|
Penner-Schober,
Hans-Joachim
|
Lt.z.S.
|
23.03.1922
|
|
Pobloth, Gerhard
|
19.12.1922
|
MaschOGfr
|
|
Pohle, Hans-Georg
|
OLt.ing
|
18.11.1920
|
|
Pundmann, Herbert
|
MaschMt
|
10.10.1920
|
|
Reiß, Heinz
|
MtrOGfr
|
01.05.1925
|
|
Reusche, Horst
|
MtrOGfr
|
27.06.1924
|
|
Scheibe,
Hans-Martin
|
KpLt.01.07.43.
|
17.04.1918
Königsberg
|
|
Schickhaus, Herbert
|
MaschOGfr
|
16.06.1922
|
|
Schmitt, Karl
|
MtrGfr
|
01.12.1923
|
|
Schneider, Georg
|
FkOGfr
|
19.07.1923
|
|
Schröder, Ewald
|
MtrOGfr
|
18.02.1924
|
|
Schuhe, Richard
|
OStrm
|
28.12.1912
|
|
Stahl, Edmund
|
MaschOGfr
|
05.03.1924
|
|
Steinfort, Walter
|
SanMt
|
18.08.1923
|
|
Stephan, Helmut
|
MtrOGfr
|
20.08.1924
|
|
Tronnier, Heinz
|
Mtr
|
08.01.1921
|
|
Vocke, Kurt
|
MtrGfr
|
27.09.1923
|
|
Vorsatz, Jürgen
|
MechGfr.
|
25.09.1924
|
|
Wertan, Karl
|
MaschOGfr
|
01.01.1923
|
|
Wille, Georg
|
MaschOGfr
|
10.05.1922
|
|
Willer, Harri
|
BtsMt
|
31.01.1921
|
|
Wissner, Horst
|
FkGfr
|
15.05.1925
|
* * *
|
Bibliografia:
|
|
http://uboat.net
|
|
http://www.ubootwaffe.net
|
|
http://uboatarchive.net/
|
|
http://www.wlb-stuttgart.de/seekrieg/chronik.htm
|
|
http://www.u-boot-archiv.de/
|
|
http://www.u-historia.com/
|
|
Blair Clay -
Hitlera Wojna U-bootów tom I i II
|
|
Busch Rainer/Röll
Hans-Joachim: Der U-Boot-Krieg: Die U-boot-Kommandanten tom 1
|
|
Busch Rainer/Röll
Hans-Joachim: Der U-Boot-Krieg: Der U-Boot-Bau auf Deutschen Werften von 1935
bis 1945 tom 2
|
|
Busch Rainer/Röll
Hans-Joachim: Der U-Boot-Krieg: Deutsche U-Boot-Erfolge von September 1939
bis Mai 1945 tom 3
|
|
Busch Rainer/Röll
Hans-Joachim: Der U-Boot-Krieg: Deutsche U-Boot-Verluste von September 1939
bis Mai 1945 tom 4
|
|
Busch Rainer/Röll
Hans-Joachim: Der U-Boot-Krieg: Die Ritterkreuzträger der U-Boot-Waffe von
1939 bis Mai 1945 tom 5
|
|
Ritschel Herbert -
Kurzfassung Kriegstagebücher Deutscher U-boote 1939 - 1945
|
|
Rohwer Jürgen: Axis
Submarine Successes 1939 - 1945
|
|
Trojca Waldemar -
U-bootwaffe 1939-1945 cz. 1, 2, 3
|
|
Urbanke Axel - Die
Versorger der "Grauen Wolfe"
|
|
Wynn Kenneth
U-Boot-Operationen im Zweiten Weltkrieg Einsatzgeschichte U1-U510 tom 1
|
* * *
Poniżej: godło U
455 (źródło: internet)
